Бугарски Културен Клуб

Ве молиме пријавете (login) или зачленете се (register).

Пријавете се со корисничко име, лозинка и должина на сесија
Напредно пребарување  

Новости:

Автор Тема: ИНТЕРВЮ  (Прочитано 62575 пати)

Anton

  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 580
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #135 на: Август 30, 2011, 02:01:27 »

Бевме многу наивни

Љупчо Георгиевски, поранешен лидер на ВМРО-ДПМНЕ

Љупчо Поповски



Емоциите не можат да се освежуваат по толку години. Но, можете ли да се потсетите на жарта со која зборувавте како Македонија треба да биде независна, за македонска репрезентација, за македонски пари...

Почнавте со емоциите - можам да ви одговорам дека со радост се потсетувам на тој жар пред 20 години кога ја промовиравме самостојна и независна Македонија. Тоа беше и за Македонија и за мене лично редок енергетски момент кога се имаше чувство дека треба да се направи самостојна држава. Жал ми е што таа енергија со текот на годините попушташе или се губеше, така што денес навистина остануваат само спомени за тие квалитетни емоции. Македонија тогаш живееше во еден неповторлив и неверојатен енергетски набој кој создаваше нов квалитет во нашата држава и даваше многу надеж дека старото останува назад, дека пред нас има нешто ново, кое ќе ни донесе многу квалитет. Денеска таква емоција можеби има со желбата да се влезе во НАТО во ЕУ и верувањето дека со тоа ќе отидеме напред. Но, индивидуално и колективно, таа енергија веќе не може да се повтори.

Ние тогаш бевме на чекор да влеземе од еден систем во друг. Верувавме дека со тоа влегување ќе ни се решат огромен дел од проблемите, и на државата и секој човек поединечно. Тешко ми е сега кога ја гледам југоносталгијата и како да заборавивме дека Југославија се распадна не само од политичките проблеми меѓу републиките, не само од диктаторските амбиции на Милошевиќ, туку и од економската катастрофа. Жал ми е што после 20 години не можеме многу да се пофалиме дека тие надежи се остварени.



Повеќе поради изгубените илузии или поради неостварените желби?

Најверојатно е спој и на едното и на другото. Сепак, Македонија овие 20 години направи квалитетни чекори. Кога растевме ние често се споредувавме со другите држави, со многу источни, па дури и западноевропски држави, од типот на Грција и Португалија. Погледнато од денешен аспект може да се каже дека Македонија направила и некаква предност. На пример, ниското задолжување денеска е еден од атрибутите што ја краси Македонија кога правиме споредба со другите држави. Ова е еден од елементите каде што Македонија покажа дека може економски самостојно да функционира и дека во иднина може да функционира. Сиве овие 20 години никогаш не престанав да ја кажувам дека за Македонија да го направеше оној голем чекор кон вистинската и комплетна независност требаше да се ослободи од политичката југоносталгија. Таа беше присутна и во раните 1990-ти години, кога Македонија се градеше како самостојна држава и во сите овие две децении. А во последните две години кулминира на еден фрапантен начин (погледнете ги сите оние серии и филмови од Југославија кои не бомбардираат секој ден од телевизиите) што понекогаш ме доведува до заклучок дека Македонија имаше повеќе македонски национален дух виза ви југословенскиот во 1990 година отколку 20 години по самостојноста.



Нели е тоа парадоксално.

Да, парадоксално е, но реалноста е апсолутно таква. Ако ги пуштите денес македонските телевизии гледате само југословенски програми, ако ги погледнете концертите, фестивалите гледате само југословенски настапи. Со сигурност можам да кажам дека последната комунистичка влада на Глигорие Гоговски беше 3-4 пати помакедонска влада отколку што е денешната владина политика во Македонија.

Ако денес се потсетиме на 1988-89 година не можеме да избегаме од констатацијата дека македонското општество беше доминантно југословенско. Ќе ве потсетам на некои настани кога Словенците ја промовираа тезата за падот на комунизмот, за потребата за ново конституирање на Југославија. Најголемите критичари на тие тези во Словенија беа во дел од македонската јавност и политика. Кога Словенците велеа дека треба да се престане со циркузијадата на носење на штафетата, ние тука паѓавме во несвест - како ќе живееме без штафетата. Да се потсетиме кога Милошевиќ влегуваше во најтоталитарната фаза - во камионите и во градските автобуси во Скопје се носеа слики од Милошевиќ. Кога Хрватите и Словенците ќе промовираа идеја за поголема слобода на републиките и за поголема демократска атмосфера, ние бевме првите критичари на тие предлози.

Во таква атмосфера ние ја промовиравме идејата за независна, самостојна Македонија. Јас тоа го правев прво во МААК а потоа како претседател на ВМРО-ДПМНЕ. Во Македонија тоа беше веќе задоцнета идеја, ако се споредиме со Словенија и Хрватска, кои наголемо ја градеа својата самостојност. За тоа доцнење денес зборуваат и Андов и Гошев. Ние апсолутно доцневме по настаните. Можеби некој сака да каже дека тоа било и предност, затоа што Милошевиќ можеби ќе удрел против Македонија. Меѓутоа, јас не го делам тоа мислење, затоа што Македонија немаше да оди во ниеден случај пред Словенија и Хрватска. Меѓутоа, барем можеше чекорот да и' биде подолг отколку оној чекор што го правевме. Тој беше секогаш краток, после настаните. Најкарактеристичен пример од тоа време беа девизните резерви. Сите републики упаѓаа во монетарниот систем на бивша Југославија; Словенија, Хрватска и Србија направија екстремен упад. Македонија излезе од бивша Југославија со 20 милиони долари девизни резерви, при што и сите динари кои ги имавме ги вративме во Белград. Чесно и наивно. Кога зборувам дека одевме со многу кратки чекори зборувам за тоа, не за радикалните постапки што подоцна ги применија Словенија и Хрватска.



Кога во јуни 1990 година се формираше ВМРО-ДПМНЕ повеќе личеше на некој политички кружок, па се претвори во партија и во еден период имаше и елементи на движење. Дали Вие гледавте што се случува во СКМ-ПДП, особено по колапсот на 14. конгрес на СКЈ, кога македонската на чело со Петар Гошев го напушти Конгресот?

Јас лично имав симпатија спрема Гошев, затоа што по неговите настапи кои беа многу јасно дефинирани на тој последен конгрес на СКЈ кај мене предизвика симпатии. Дури еднаш на улица го запрев и му честитав за таа постапка, а во тоа време се' уште не се занимавав со политика, тогаш бев само член на МААК. Гошев во тоа време беше опкружен со многу стари структури, кои беа јасно пројугословенски ориентирани. Гошев беше светла надеж. Во тој момент можеби владата на Глигорие Гоговски ми изгледаше многу пројугословенска, но кога од денешен аспект правам анализа на таа последната комунистичка влада, на дел од таа екипа многу малку и' се оддава почит и малку се анализира тој период на нејзиното владеење. Таа влада врзана со Југославија не се однесуваше толку тоталитарно, толку недемократски, па дури можам да кажам и дека нејзините постапки и одлуки беа многу македонски во сите настани при распаѓањето на Југославија. Кога зборуваме за чекорите кон самостојна Македонија ние тоа го поврзуваме со владата на Кљусев и со доаѓањето на Глигоров како претседател. Како да забораваме дека изборите беа во ноември 1990 година, меѓутоа поради разните технички проблеми владата се формира дури на 20 март идната година. Во тој период од три месеци ние како парламент остваривме добра соработка со владата на Гоговски и со нејзиниот фронтмен Тито Беличанец. Тоа беше квалитетно пополнето време за донесување на некои акти за Македонија да може да го фати чекорот во целата ситуација. И, конечно, таа ги организираше првите избори. Затоа македонската историја треба да и' оддаде признание на последната комунистичка влада. Тогаш имавме повеќе демократија отколку сега.



Што значеше за тајните служби појавувањето на ВМРО-ДПМНЕ?

Се сеќавате на тоа време, тогаш имаше дури и директни соопштенија од ЈНА против Георгиевски и неговите настапи. Mеѓутоа, ако во тие рани 1990-ти години повеќе ме интересираа кодошите и шпионите од СКМ-ПДП, денес кога сеќавањата се испомешани, воопшто не ме интересира лустрацијата во Сојузот на комунистите. Не ме интересира ниту еден функционер на СДСМ, тоа е нивна работа. Она што денес ме интересира се сите партиски соработници кои поминаа околу мене во овие 20 години; работеа со мене, живеевме заедно долги периоди. Затоа ми е жал кога ја гледам очигледната селективна лустрација која ја прави владата на ова ВМРО-ДПМНЕ. Има лустрација само на политичкиот противник и голема заштита на своите соработници. Со заштитата на своите соработниците вие ги зацврснувате редовите, тоа беше систем на старите комунисти. Во првите 10 години бев опкружен со многу соработници на тајните служби.



Го знаевте ли тоа тогаш?

Очигледно, моделот беше поставен пред распадот, пред првите парламентарни избори и кога правам анализа за таа енергија што ја внесов во ВМРО-ДПМНЕ и енергијата што ја внесов во македонскиот политички простор, најверојатно на некое високо ниво оцениле дека е многу е сурова физичка елиминација и дека е подобар концептот на опкружување на структурите околу мене. Морам да кажам дека тоа не беше тешко, бидејќи и самите вие на почетокот кажавте дека појавата на ВМРО-ДПМНЕ беше прво една еуфорија. Ставањето на луѓето како членови на извршен комитет на ниво на Македонија, на ниво на општински комитет беше вака - тој што ќе се пријавеше прв во салата тој стануваше член на извршен комитет. На структурите им било многу лесно да инфилтрираат една огромна маса во редовите на тогашното ВМРО-ДПМНЕ. Верувам дека тоа била стратегијата многу години - да се прават кругови околу Георгиевски и на тој начин да се влијае, да се контролира ситуацијата и затоа сакам да се направи една вистинска и реална лустрација. Меѓутоа, гледам дека Владата избра сосема друг начин, да избира жртви кои се вадат по потреба.



На изборите во 1990 победивте, но резултатите беа во пат позиција. Колку политичкото неискуство, вашето лично и на луѓето во партијата, придонесе на крајот, откако падна владата на Кљусев, од трите врвни места во државата, ВМРО-ДПМНЕ да не добие ниедно раководно место.

Политичкото неискуство беше големо. Тоа го гледам преку политичката наивност или, да се вратиме на самиот почеток на разговоров, внесовме прејаки политички емоции во нешто што е самото по себе е многу неемоционална работа. Одговорот е многу јасен: ВМРО-ДПМНЕ и јас на чело на партијата во тоа време не можевме да сфатиме дека на ПДП треба да и' се дадат барем две министерски места. Тој скок ние едноставно не можевме да го свариме. Од денешен аспект тоа изгледа многу наивно, многу детски. Ако ПДП имаше две министерски места, колку што бараа, најверојатно ќе имаше потреба од Реформските сили на Стојан Андов, меѓутоа основата веќе ќе беше заокружена. Во ПДП имаше такво расположение, но немаше такво расположение кај нас. Морам да потсетам дека тогашниот СКМ-ПДП активно работеше против вакво решение. Ретките медиуми кои постоеја во тоа време направија атмосфера дека е неприродно ВМРО-ДПМНЕ да прави коалиција со ПДП. Се појави едно народно движење, чии лидери беа од Тетово и од Гостивар и правеа демонстрации пред седиштето на ВМРО со барања никако да не се прави коалиција со албанска партија. Тоа беше политичка игра на СКМ-ПДПМ.



Вие тогаш имавме 23-24 години. Андов и Гошев велат дека вие сте сакале да бидете премиер.

Го прочитав тоа, но не - мислам дека тоа се нивни лоши спомени. Во таа фаза никогаш не сум се гледал како премиер. Единствено ме интересираше ВМРО-ДПМНЕ да добие што повеќе места во владата. Мојата позицијата не беше никаков проблем. Тогаш се правеа триста комбинации во кои Георгиевски не се ни спомнуваше. Во преговорите јас лично навивав и сакав Гошев да го видам како премиер, затоа што тој имаше имиџ на економист. Но, тој како да избега од таа позиција, повеќе сакаше за претседател и тоа мене не ми беше спорно, меѓутоа сакав да знам што добива ВМРО-ДПМНЕ во целата таа ситуација. Се согласувавме со сите варијанти, ние бевме многу меки, повеќе нишаневме на тоа да добиеме повеќе министерски места отколку некоја трите позиции да биде наша. Андов беше конструктивен во целата ситуација, можеби затоа што беше задоволен со позицијата на претседател на Собранието, која веќе беше фиксирана за Реформските сили. Но, сите тие игри беа игри на Сојузот на комунисти и нивни внатрешни пресметки. Дури и комбинацијата која ние ја прифативме, владиката Михаил да биде претседател беше произлезена од Сојузот на комунистите. Неа јас несвесно ја прифатив, затоа што ми изгледаше интересно. Најверојатно тоа беше пресметка со Гошев на некое крило внатре меѓу комунистите.



Дали предлогот за владиката Михаил беше предлог на Љупчо Георгиевски или на ВМРО-ДПМНЕ?

Можеби ова е многу добар момент да го расветлиме тој момент. Предлогот дојде од Божин Павловски, директорот на „Мисла“. Кога ми ја кажа таа идеја морам да кажам дека ми стана симпатична. Го прашав дали тоа ќе го прифатат Гошев и Андов. Не можам сега точно да се сетам дали неговиот одговор беше дека веќе зборувал со нив и дека прифатиле или дека допрва ќе зборува. Меѓутоа, пред да ја изнесам таа идеја пред Гошев и Андов јас веќе имав потврда од Божин Павловски дека тие се согласуваат со тоа решение. Таква беше играта на тоа решение. Отпосле, преку некои други информации, разбрав дека Божин Павловски можеби со Петар Гошев или со некој друг од СКМ веќе ја имале направено таа стратегија. Едноставно, јас ја купив идејата, која веќе беше креирана во Сојузот на комунистите, само не знам од која структура таму. Затоа бев многу изненаден кога СКМ го урна тој предлог на една од седниците на нивниот централен комитет. Инаку, со владиката Михаил немав никаква посебна комуникација претходно.



Бевте избран за потпретседател на претседателот, но по кусо време се повлековте.

Таа позиција беше поставена од стариот Устав пред изборите и како позиција на лидер на политичка партија беше добредојдена, не толку од аспект да вршам некоја државна функција туку од аспект ВМРО-ДПМНЕ да има човек кој ќе биде добра координација во врвот. Меѓутоа, Глигоров комплетно ме изолира, бев сведен на ниво на советник. Најверојатно во СКМ ПДП сметаа дека Георгиевски ќе биде задоволен од тоа што има добра канцеларија, има шофер, некои минимални бенефиции и дека тоа е доволно да се смири енергијата. Меѓутоа јас многу брзо почнав да давам интервјуа кои беа во спротивност со претседателот на Републиката и кога почувствував дека нема никаков напредок во нашиот однос (учествував единствено на неколку седници на Советот за национална безбедност) и дека нема смисла да бидам на таа позиција по 8-9 месеци дадов оставка. Беше испразнето едно место за пратеник за Струмица, имаше шест пати повторувања на изборите за тоа пратеничко место, најпосле победив и продолжив како пратеник.



Зошто ВМРО-ДПМНЕ сакаше независноста на Македонија да се прогласи со декларација во Собранието. Се плашевте ли дека на референдумот мнозинството нема да гласа за независност?

Апсолутно, тоа беше единствениот страв. Во Словенија и Хрватска со уставни амандмани и со декларација се прогласи независноста, а потоа имаа референдум. Токму тоа беше и нашата идеја. Не бевме сигурни дека македонските граѓани ќе гласаат за самостојна и независна Македонија. Нашиот страв произлегуваше и од тоа што кај главниот политички противник СКМ-ПДП немаше јасна позиција по тоа прашање. Потоа, стравот беше и како ќе се однесуваат Албанците. Тие не излегоа на референдумот. Значи, референдумот во старт беше на некој начин фаличен. Македонија во тоа време беше југоносталгизирана.



Според мислењето на многумина ние ја испуштивме шансата да направиме граѓански Устав во тоа време за да ги избегнеме замките во кои што Македонија влезе подоцна. Зошто ВМРО-ДПМНЕ се залагаше за национален пристап во преамбулата и во Уставот и дури им беа одземени некои стекнати права на Албанците.

Кога се потсетуваме на тој период мора да се каже дека ВМРО-ДПМНЕ и лично јас навистина имавме силно изразена национална концепција за Македонија, да не ја наречам националистичка. Таа националистичка концепција очигледно не се однесуваше само на прашањето на самостојна Македонија, туку и на прашањето и на внатрешното уредување. Јас многу пати последнава година тој период го оценувам како моја невизионерска концепција. Кога правам анализа на тој период, во тоа време апсолутно не сум ја разбирал потребата на Албанците да имаат повеќе права во Македонија. Тоа не беше само моја грешка, тоа беше целосна атмосфера во Македонија, можеби тоа беше индиректното влијание на Милошевиќ во кај нас. Македонските политички партии, и од левицата и од десницата (тука го вклучувам и Киро Глигоров), не успеаја визионерски да погледнат и на Албанците во старт да им се дадат повеќе права за да се превенираат некои настани подоцна.



Од кои ваши ставови или политики би се дистанцирале. Се разбира некои работи од денешен аспект појасно се гледаат.

Од денешен аспект гледам неколку постапки, но во тоа време не сум ги оценил како грешни. На политичко-партиски план најголема грешка е што не направивме влада со ПДП во 1990 година. Ако се направеше таа влада мислам дека Македонија на друг начин ќе се развиваше и тоа ќе ја сменеше државава многу побрзо. Втора грешка е идеологија - во раните 1990-ти години настапувавме многу националистички за внатрешниот концепт на Македонија и не сакавме да разбереме дека Албанците се големо малцинство во државата што подоцна ни се врати толку радикално.

Кљусев беше послушник на Глигоров, а не наш премиер

Владата на Никола Кљусев не беше среќно решение уште од самиот почеток. Дали тоа беше единствено решение во тој момент?

Не знам кој сака да ја претстави владата на Кљусев како ВМРО-вска влада. Можеби Кљусев имал во себе некој патриотски жар, меѓутоа тоа не значи дека си член на ВМРО-ДПМНЕ. Сите сме патриоти на некој начин, и во Сојузот на комунистите имаше патриоти. Кљусев стана член на ВМРО-ДПМНЕ пред изборите 1998 година, а предлогот да биде премиер на експертската влада дојде од Киро Глигоров. Немаше никаква консултација, ние добивме на хартија дека Кљусев ќе биде понуден од Киро Глигоров. Од првиот ден Кљусев беше исклучително послушен премиер на Глигоров. Додека тој беше премиер јас како лидер на ВМРО-ДПМНЕ се сретнав со него само 2-3 пати. Кога некој денес сака да го претстави Никола Кљусев поинаку прави многу сериозна историска грешка. Првата влада беше влада на Киро Глигоров, таа беше повеќе на СКМ-ПДП, отколку на ВМРО-ДПМНЕ.



Остана нејасно до ден-денес зошто таа влада падна во јули 1992 година. За паѓањето има неколку приказни. Зошто ВМРО-ДПМНЕ и СКМ-ПДП се здружија да ја урнат владата на Кљусев?

Најверојатно кај СДСМ мотивот бил да си формираат влада и имале план и разговори со ПДП. Но, не навлегувам во тоа. Кај нас мотивот беше едноставен. Кога СДСМ ја покрена иницијативата за рушење на кабинетот на Кљусев ние дојдовме во ситуација ако гласавме за останување на таа влада ќе покажевме дека таа е наша. Не ни остана ништо друго освен да покажеме дека таа влада не е наша, особено што не бевме задоволни од соработката со Кљусев, затоа што сметавме дека тој се однесуваше целосно игнорантски спрема целото членство на ВМРО-ДПМНЕ. Веројатно Кљусев беше избран по штипската линија и поради долгогодишното пријателство со Глигоров. По падот, Кљусев стана критичар на Глигоров, меѓутоа како премиер тој беше послушник на претседателот на државата.



Потоа Вие го добивте мандатот да формирате влада.

За да се поправи грешката, ние го добивме мандатот и јас бев формално мандатар. Тоа траеше 10 дена, правевме обиди, но беше јасно дека ПДП има договор со СКМ-ПДП. Рокот од 10 дена истече, не успеав да формирам влада, го вратив мандатот, па го доби Гошев и беше многу чудно што тој се откажа.
ЦЕЛОКУПНОТО  ЛИЧНО  ОБЕЗБЕДУВАЊЕ  НА  ЉУБЧО  ГЕОРГИЕВСКИ  МУ  БЕШЕ  ПОДМЕТНАТО  ОД  УДБА  и  КОС. Посебно  специфичен  е   случаот  со членот  на  неговото лично  обезбедување  кој  популарно  го викале „ на  тато  детето„   кој  информирал дури  и  за  тоа каква  боја  гаќи  купила  Снежана  од  Турција„- БЕШЕ ДА  НЕ СЕ  ПОВТОРИ.!!!!

#
Сочувана

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #136 на: Септември 01, 2011, 01:33:17 »

Ангел Димитров: БГ е правила всичко, за да помогне на Македония
http://video.bgnes.com/view/24505


Цитат
България е правела всичко, за да помогне на Македония, заяви в интервю първият български посланик в Скопие Ангел Димитров.

БГНЕС: Как оценявате състоянието на днешните българо-македонски отношения? Кои са основните проблеми в тях?

Ангел Димитров: Това е един гигантски въпрос, който е точно толкова дълъг, колкото са и междудържавните ни отношения. Винаги съм казвал и сега ще го повторя, че отношенията са формално добри, на политическо ниво те не преживяват дълбоки и сериозни сътресения, но в същото време са много далеч от желаното и възможното. Основните проблеми в двустранните ни отношения са свързани с продължаващото митологизиране на едно политически отречено време в Република Македония и оттам в официално наложената интерпретация на това минало, която създава конфликтна точка в двустранните ни отношения. Това е най-сериозният проблем, но от него произтичат и други вече реални политически проблеми не само при формирането на държавната политика, но и в отношението на македонските медии, в това официализирано властване на митовете за сметка на реалностите, което в крайна сметка води до моделиране на общественото мнение в Република Македония и то не е от полза за двустранните отношения. Ако през 21-ви век Македония иска да си осигури добро европейско бъдеще, трябва да реши дилемата дали да следва конфликтната традиция в своето минало, която създава многобройни проблеми пред собственото й развитие, а в известен смисъл дори я превръща в оръдие на чужди интереси, или да си осигури това бъдеще чрез пречистващо отношение към миналото на освобождаване от митовете на това отречено вече политическо време.
Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #137 на: Септември 11, 2011, 10:41:56 »

ЗОРАН ПЕТРОВСКИ, РЕЖИСЕР на бугарската сериjа „стаклен дом“
Ќе донесам „Оскар“ на Македонија

http://www.dnevnik.com.mk/?ItemID=E811CDDF1402FA439A4A0C5E4FAE7120

Цитат
Си завршил студии на Академијата за филм во Софија, но по завршувањето си останал да работиш во Бугарија. Зошто (подобри услови за работа, контакти...)?

- Навистина несвесно останав, никогаш не сум имал план да останам или да емигрирам некаде. Но веќе минаа многу години како работам тука и можам да кажам дека постојано сум затрупан со проекти, и таа динамика те понесува и не ти остава време да мислиш каде си, туку мислиш што правиш таму каде што си. Започнуваш едно, додека си го завршил дошло друго, па трето и додека си се завртил поминале 10 години. Изминатиот период имав можност да работам за сите познати продукции во Бугарија. Единственото нешто што го правам во Македонија, а го правам затоа што тоа е бизнисот на иднината кој не е врзан со локација, тоа е интернет-бизнисот. Мој проект, кој ми претставува задоволство да го работам и е на некој начин поврзан со тоа што работам професионално е единствениот македонски видеопортал www.mesto.com.mk. Идејата е да се направи видеопортал на македонски на кој секој што има видео или сака да сподели интересно видео може да го направи на локален сајт и тоа да биде видено првенствено од локална публика. Отсекогаш ми се допаѓала кампањата за купување македонски производи, дури и во моментов на мојот телефон ја имам лепенката за македонски производи со сонцето.

Би се радувал моите успеси да стигнат и до Македонија и да започнам да работам на некој интересен проект во Македонија, и сето тоа што го правам тука да започнам да го правам таму за истите работи што ме врзаа тука 10 години да ме врзат во мојата родна држава.
 
Колку од македонските студенти во Софија се решаваат да останат таму да работат?

- Многумина од македонските студенти останаа, многумина заминаа на различни страни од светот, но голем дел се вратени и имаат успешни кариери во Македонија. Во Софија има многу Македонци кои работат во различни сфери и можам слободно да кажам дека сите се успешни во тоа што го работат. Ценет кадар сме тука, а и насекаде, според мене, затоа што сме работници и не се жалиме од работата, а тоа ни помага да успееме да дојдеме до највисоките позиции и да работиме за високи хонорари.

Софија има пазар на можности
Што е тоа што Софија ја прави подобро место за твоја професионална афирмација?


- Софија е мошне интересен град за живеење, и лесно човек ја засакува. Самата големина на градот, спојот на современото и топ-модерното донесено од светот со традиционалното и старото останато од векови наназад ја прави навистина убаво место за живеење. Секако, можностите кои ги нуди како пазар на кој работат многу продукции, многу рекламни агенции, пазар кој е конкурентен на европско ниво и каде што има постојано проекти на кои може да работиш и да се развиваш професионално. Не знам колку е познато во Македонија, но голем број холивудски продукции ја избираат Бугарија како место за снимање на нивните блокбастери. Би го споменал продолжението на легендарниот филм кој го лансира Арнолд Шварценегер, филмот „Конан“ кој ќе има премиера, а е снимен на падините на Витоша, крај Софија. Сето тоа беа мотивите да ја препознаам како интересно место со можности за работа, каде што е важно да се има желба за работа и работата си доаѓа. Процесот на развивање во оваа сфера никако не е лесен, но тука продуцентите постојано ја следат нашата работа и знаат да ја оценат вистински. Според мене, нема роден талент, талентот е мал процент кај секого, напорната работа и големата љубов кон професијата ги носат успехот и славата.




Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

ohrid1941

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3174
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #138 на: Септември 13, 2011, 02:01:06 »

Биволъ, 12 юли 2011
Трябва ни нов пример, а не само нов премиер, нацията има нужда не от стряскане, а от събуждане

http://www.bivol.bg/triabva-ni-nov-primer-ne-samo-nov-premier.html

Цитат
- Прадядо Ви Леонид Янков, на когото посвещавате съкровени слова в книгата, загива като войвода в Македония, сражавайки се с трихилядна армия, а толкова са и хората, които идват на погребението му. Това ли е цената на безсмъртието, когато 3000 идват да разпнат героя, а още толкова шепнат "осанна"?

- Цената на безсмъртието е саможертвата. Моят праотец е бил безмилостен стрелец - в народната песен "Тръба тръбе Гевгелия" се споменава за "300 турци убиени". Сигурно това е естествената хиперболизация на народния певец - да преувеличава, докато вдъхновено възпява... Запалил съм поне стотина свещици за Бог да прости дедо ми, до края на живота си ще ги сторя над 300... Но войводата Леонид Янков, Лев Балкански, от когото поробителите са треперели и не са смеели да замръкнат по друмищата на Македония, ще е жив още поне 300 години в съзнанието на неговите земляци. Защото този 27-годишен в силата си мъж, баща на двама синове, достоен син на баща си и майка си, но и чудно чедо на родината си, е бил обречен и вречен в свободата й.

За жалост у нас все още не се е намерило гласовито същество, което да изпее песента за смъртта на Леонид войвода, която наричат Марсилезата на Гевгелийския край. Ще ми се това да го стори дует, по един пеещ от двата бряга на границата, за да не го делим и него на свой и наш, защото семката ми е една и мъката ми не е единствена...

- Леонид войвода е от с. Мачуково, което е останало в Гърция, погребват го в гр. Гевгелия, намиращ се в РМакедония, а наследниците му живеят в България. Това ли е прокълнатата съдба на героите от Македония?

- Проклятието и опрощението вървят ръка за ръка. Ето едно парче от книгата ми: "Каймаканинът на Гевгелия се разпорежда мъртвият Леонид да бъде пренесен в града и изложен за назидание пред всички жители, за да могат сами да се убедят, че техният юнак, дето толкова години не дава покой на османлиите от вилаета, вече не е между живите. Полагат трупа му в двора на затвора. Гевгелийският каймаканин вика Хилми паша, валията на Солун, с очите си да се убеди, че пред него пречупен лежи прочутият Леонид капитан......

Когато довеждат майка му, валията я запитва: Кажи ми, жено, това тук твоят син ли е, или не е той?

Изплашена до смърт, моята прапрамайка Катерина не могла веднага да отговори, но валията я убеждава пред всички присъстващи, че нищо лошо няма да й стори, иска само да чуе истината. И тя едва успява, през сълзи, да промълви: "Да, това е моят син..." Валията, възбуден от дългоочакваната вест, зарадван до замая от успеха си, мигом решава да оцени по достойнство храбростта на вече мъртвия си враг, уважително докосва рамото й и казва: "Халал да ти е млекото, с което си засукала тоя твой юначен син! Ако имах сто души, храбри като него, цяла Македония щеше мирна да стои!" След тази церемония турската власт удовлетворява искането на местните граждани да им бъде разрешено да погребат тялото на Леонид в българското гробище в Гевгелия.
Сочувана

ohrid1941

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3174
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #139 на: Септември 14, 2011, 11:39:57 »

Who is in step with the times?

http://edno.bg/en/archives/koy-e-v-krak-s-vremeto/

Цитат
What inspired you to make this project happen?

D: The main thing that provoked us was that quite a lot of people came out in favor of demolishing this monument. We all know that desecrating a monument is bad, but we think that this place has lost its value as a monument long ago.

Q: Let’s not forget that there are no heroes’ graves underneath. It’s just some soldiers with cocked rifles in the center of the capital. I think what we did is better than having it demolished. Many people liked our work because we did something with the monument and it wasn’t knocked down.

B: What we depicted in painting the monument is Bulgarian politics, which changes directions depending on which way the wind is blowing, no matter what interests are at stake. Just as our parents grew up with the Red Army heroes, we grew up with American comic heroes. I want my kids to grow up inspired by heroes with Bulgarian names.
Сочувана

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #140 на: Септември 15, 2011, 06:12:14 »

НАБЛЮДАТЕЛ
Какво ще ни дадеш, историо, от пожълтелите си страници?
Димитри Иванов
http://www.segabg.com/online/new/articlenew.asp?issueid=10087&sectionid=5&id=0001101

За Иван Михайлов, Никола Вапцаров и другите ...
Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

ohrid1941

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3174
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #141 на: Септември 16, 2011, 08:10:27 »

Капитал, 15.09.2011
Поколението EСоциологът Иван Кръстев за житейските стратегии exit и enter

http://www.capital.bg/light/lica/2011/09/15/1156885_pokolenieto_e/

Преди 10 години формулирахте различията между поколенията БДС (Български държавен стандарт) и поколението Фонетик - първото използва клавиатурата на компютъра със стандарта на пишещата машина, второто пише на български с латиница. Но през тези десет години се появи ново поколение, какво прави то?
Мисленето в поколения е опасно, то е знак или за остаряване, или за идващ взрив. Защото това, което свързва хората в поколения, не е годината на раждане, а колективен опит. Войните и революциите раждат поколения, но дали технологичните революции раждат поколения?
Поколение БДС - нашето поколение, тези, родени между 1960-а и 1970-а, е поколението на границата. Ние помним кога за пръв път сме пресекли държавната граница, ние обичаме да разказваме живота си като пресичане на граници - социални, морални, психологически. За нас 1989-а е година граница. Ние сме живели достатъчно дълго преди промяната, за да мислим "преди" и "сега" като два различни свята, да правим непрестанни сравнения между тях. Поколението Фонетик е първото, което загуби усещането за граница, то заживя направо в света. И това не е защото младите днес много пътуват, в действителност голяма част от младите продължават да живеят на мястото, където са се родили, а защото пътуването вече не е пресичане на граница, а просто преместване. Новото поколение, за което ме питате, не пише на компютъра, то живее в него. Това е поколение родено не от революция в света на политиката, а от революция в света на технологията. Това поколение аз ще нарека поколението Е. Е като Exit, като изход, но и Е като Еnter, преминаване на нов ред.

Нека започнем с поколението БДС.
Поколението БДС е поколение на читатели. Ние разказваме живота си, общуването ни е размяна на разкази. Дори снимките, които правим, мислено ги подреждаме в албуми. Обичаме или мразим училището си, казармата, университета, в който сме учили. Първата характеристика на поколението Е е, че то е визуално и виртуално. То слуша музика, разменя си картинки, но вече не си разказва истории. То е първото, което изцяло мисли и общува чрез образи и звуци. Поколението Е, нито обича, нито мрази училището си, тези, които днес са на 20 години, много често не помнят училището, в което са учили до вчера, защото там нищо не се случва. За тях виртуалната реалност е реалната реалност. Нещата се случват във виртуалното пространство - там намираш приятелите си, идентичността си или по-точно там я сменяш непрекъснато. В предните поколения другите ти дават и твоето име и твоя прякор, в поколението Е ти избираш как да се наречеш и как да се измислиш. Дори семейството ти се случва във виртуалното пространство, защото много от новите млади са отгледани от скайп майки. Езикът започва да губи значение за това поколение. Те говорят на някакъв песенен английски и на някакъв осакатен български. Те дори не говорят в изречения. Това е поколение, което обича препинателните знаци, емотикони и не обича сложните изречения.

Това означава, че са неграмотни на няколко езика.
Те са грамотни на езика, на който се разбират. Те не са по-добри или по-лоши, те са различни. Това е поколение, което споделя главно емоции, то не споделя мисли. В едно свое изследване на новите млади Ивайло Дичев отбелязва, че те не планират живота си, те сърфират по него. На тях нещата им се случват. Те не се съпротивляват на света на възрастните, а най-често просто изпитват погнуса към този свят по същия начин, по който вегетарианецът изпитва погнуса към месото.
Другата характеристика на поколението Е е , че то няма отношение към историята. Това е поколение, в което ти непрекъснато общуваш с връстниците си и нямаш време да говориш с мъртвите. Днес е толкова тъжно да си възрастен човек, не просто защото парите са малко, а защото децата никога нямат време и любопитство да слушат твоята история. Това е поколение, в което историята я няма, нито семейната, нито националната. Това, което ги свързва с миналото, е Гугъл търсачката. Във въображението на това поколение географията е по-важна от историята.

Но родителите на тези младежи имат родовова памет и сигурно им е предавала по някакъв начин.
Ако вярваме на социологическите проучвания, това най-младо поколение декларира привързаност към България и българското. То се гордее с родното, но рядко го познава. В изследването на новите млади, което вече цитирах, се твърди, че делението националисти - почвеници определя противопоставянето в рамките на това поколение. Но това не е български феномен. В Европа като цяло поколението на хора между 16 и 22 години най-яростно отхвърля чуждото и чужденците. Това поколение не се бунтува срещу родителите си, то не ги забелязва. То няма никакъв интерес към стари неща – стари филми, стари книги... това е поколение, което е изцяло в новото, тук то е подчертано изнесено напред.

Как се вписва поколението Е в обществото?
За поколението Е потреблението е това, което е войната за военните поколения - формиращ опит. Това е поколение, което израства в моловете. За тях потреблението е връзката им със света и тяхното разбиране за политика е пряко свързано с опита им на потребители. Преди четири десетилетия икономистът Албърт Хършман очерта два основни начина, по които човек реагира на неудовлетворението си и търси промяна. Едната реакция, която той нарича глас, кара човек да промени света, който не му харесва, другата, която той нарича exit - изход, го кара да избяга от този свят. Гражданинът, както го описват учебниците по политология, избира "гласа" - той гласува, за да промени правителството, или с гласа си иска да промени начина, по който мобилните оператори надписват сметките, или пише възмутени писма, или съди държавата... Но това, което за мен определя новото поколение като поколение Е, е, че за новите млади естествената реакция не е желанието да промениш света, а да потърсиш друг свят. Младите не се развеждат, те се разделят, те не искат да свалят правителството, а да забравят за него. От гледна точка на това поколението Exit няма търпение да промени нищо. То непрекъснато сменя, избира, търси друг свят и затова не се застоява в този. На него революцията може да му се случи, но не повече от това.

Как се е получила тази асоциалност?
Не мисля, че става дума за асоциалност, а за друга социалност. Това е първото поколение, което изцяло е формирано от потреблението като начин на съществуване. Потреблението позволява на младите да усетят и правата, и силата си. То ги държи заедно, но в същото време прави колективните утопии демоде. В много отношения това ново поколение е по-малко комерсиално от предишните, то е способно на изключителен идеализъм и на изключителен цинизъм, но дори когато се борят с потреблението, представителите на поколението Е мислят и действат като потребители. И това тези дни може да бъде видяно на улиците на Лондон, където революцията неусетно приема формата на колективно пазаруване с отменено плащане. "Пробвай, преди да вземеш" е един от лозунгите на протеста.

Може би социалното за това поколение е, че то много бързо се организира за някакви акции?
Днес в рамките на часове огромни групи хора могат да се съберат на площадите на нашите градове. Те могат да се съберат там, защото са гневни или защото им е скучно, и най-важното е, че властта не се интересува защо се събират, а просто се страхува от възможността да се съберат толкова бързо. Но новите протестни движения се разпадат така лесно, както са се появили. Протестиращите нямат никаква трайна връзка. Част от тези хора са много интелигентни, граждански активни хора, пука им за неща, на които на други не им пука, като почнеш от природа, минеш през здравословен начин на живот и т.н. Но всичко това продължава в рамките на 3 до 5 минути.
Сочувана

ohrid1941

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3174
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #142 на: Септември 16, 2011, 08:11:48 »

...ПРОДЪЛЖАВА...

Къде е отношението към държавата за това поколение?
То не знае за нейното съществуване. Това поколение е първото, което не живее в държавата, а в своите виртуални и невиртуални общности. Новите млади са спонтанни либератарианци. Новият свят, който описвам, е създаден от две сили - пазара и интернет, общото между тях е, че те овластяват човек да следва собствените си предпочитания, но в същото време заплашват обществото такова, каквото го познаваме. Ако позволиш на човек да прави каквото иска, той ще се вижда с хора, които приличат на него, които обичат музиката, която той обича, и които се вбесяват от нещата, от които той се вбесява. Това не можеше да се случи преди, защото държавата непрестанно смесва хората, тя иска да създаде общност и затова не обича създадените не от нея общности. Например в казармата попадаш в среда, в която не можеш да си представиш, че ще попаднеш. Изведнъж до теб е човек, който никога не си е мил зъбите, и ако не си бил войник, ти никога няма да знаеш, че съществуват такива хора. Сега ти можеш да избегнеш почти всички, които не харесваш. И постепенно младите започват да живеят в едни стерилен свят, много уютен, много защитен свят, но и много уязвим. Обществата са победили обществото. Това е първото поколение, което живее в ситуация на разпаднало се публично пространство. Но това поколение не знае нищо за държавата и защото държавата не прави нищо за това поколение. Ако погледнете Западна Европа, ще видите, че това е поколение, което най-вероятно ще живее по-бедно и по-трудно от поколението на родителите си.

Интересно е какво искат да постигнат?
В рамките на това поколение има повече различни амбиции и идеи за успех, отколкото в предните поколения именно, защото общото пространство е изчезнало. Днес няма признат модел за успех. В този свят мирно съвместно съществуват и тези, които искат да покорят Уолстрийт, и тези, които искат да го разрушат, и тези, които не знаят какво е Уолстрийт. Или с други думи, това, което прави това поколение, не е някаква обща политическа платформа.
Ако през 1968 г. студентите протестираха, защото не искат да живеят като родителите си, това поколение е гневно, защото вече не може да живее като родителите си. Не защото иска да промени света на родителите си. В този смисъл това е поколение на изчезващото благополучие.

Но ако погледнем форумите в интернет, ще видим една изключителна агресия в представителите на това поколение. Защо?
Това поколение е по детински жестоко, защото това е първото поколение, което е получило правото да бъде анонимно в своята агресия. Във виртуалното пространство за разлика от махалата, в която е израстало поколението на родителите им, ти можеш да удариш, без да се страхуваш, че ще те ударят. Един от новите феномени, които набира сила в много страни, е агресия чрез подмяна - някой създава дубликат на твоята фейсбук страница и се опитва да те скара с най-добрите ти приятели. Или с други думи, публичното пространство е заменено от партизанско пространство, в което нищо не е това, за което се представя. Не случайно в книгите и филмите, които поколението Е  обича, е пълно с вампири.

А разбираме ли това поколение?
Не. И това е нормално, ние сме формирани от различен опит. Ние затова обичаме да говорим за поколения, за да се успокоим, че не разбираме. Когато преди няколко месеца неизвестни представители на поколението Е покриха паметника на Съветската армия с изображения на герои от американската масова култура, нашето поколение побърза да се възмути (едната част) и да се възхити (другата част), но и за едните, и другите изрисуването на паметника на Съветската армия не може да е нищо друго освен жест по отношение на Съветската армия. Ние дори не можем да допуснем, че някои може да рисува по този паметник и това да не са изказвания за комунизма. А в действителност това поколение родено след смъртта на СССР, може дори не знаят за неговото съществуване и този паметник е просто нещо голямо и грозно, паметник на неумиращия конформизъм.

Какво очаква поколението Е?
Този въпрос ми напомня за вица за двете гадателки, които се срещат и едната казва на другата: "Ти си добре, аз как съм." Голямата промяна, която навярно ще се случи в рамките на това поколение, е, че изведнъж младите ще загубят политическата и символическата си власт. През последните сто години всички се интересуваха какво мислят младите, какво купуват младите, какво искат младите, но светът, който идва е свят, в който не младите, а много старите ще имат значение, първо, защото ще са много, второ, защото ще са по-богати и, трето, защото не младите, а старите са бъдещето, поне когато става дума за Европа.
Сочувана

Anton

  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 580
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #143 на: Септември 25, 2011, 09:30:33 »

http://www.makdenes.org/content/article/24338873.html
Интервју – Мендух Тачи

Проблемот со името треба да го решат Македонците, тоа е нивен проблем, вели Мендух Тачи лидер на ДПА во интервју за РСЕ.


25.09.2011
Г-дине Тачи, тивки сте по изборите, им давате шанса на владеачките политички партии како ќе владеат и имате ли вие стратегија за настап во овој парламентарен мандат?

Прво ние ги изгубивме изборите, го признавме резултатот иако имаше многу места каде изборите беа наместени. Второ оваа политичка тактика е да не се овозможува дека владата има алиби, бидејќи има друг проблем, мислам дека успеавме до некаде и внатре на граѓаните и на меѓународната заедница да им докажеме дека тука имаме само еден проблем, а тој проблем е владата на РМ, опозицијата се однесува коректно. Трето почнуваме да ги почитуваме процедурите, без процедура нема демократија, сепак им овозможивме тие 100 дена, посебно на нашиот политички конкурент ДУИ да ни докажат на нас и на граѓаните колку ќе успеат тоа што го ветија на изборите да го исполнат. Тие 100 дена полека поминуваат и иако се работи за старо нова влада и старо нов трик, знаете тие не направија влада два месеци по изборите иако тоа се смета како нивно владеење, сепак ќе ги почекаме тие 100 дена и после ќе настапи малку поактивно политички.

Дали ова значи дека го надживеавте бојкотот на парламентот како стил на однесување, ќе бидете конструктивна опозиција?

Па бевме и тогаш конструктивна опозиција, иако се сложувам со вас дека имаше многу недоразбирања, посебно од меѓународната заедница за нашиот бојкот. Јас сепак мислам дека бојкотот е демократска институција, ние не тргнавме кон други политички чекори кои може да ги наречеме порадикални и поекстремни. Сега нема да аплицираме таква политика на бојкот, но тоа не значи дека нема да бидеме активни. На крајот ако сите се увериме, и граѓаните и ние како политичка партија во опозиција, дека оваа влада нема капацитет да ја однесе земјата напред, сигурно ќе бараме друг излез, повторно демократски излез, а тоа се предвремени избори.

И вие бевте дел од тие кои што бараа предвремени избори, меѓутоа многу не се офајдивте од тоа, чувствувате ли вие лично како претседател на партијата одговорност?

Нормално да, јас ги изгубив изборите. Баравме предвремени избори бидејќи мислевме дека навистина граѓаните на Македонија ќе одлучат гласот да и го дадат на другата алтернатива. Неможете тука во Македонија сепак да ги делите на Албанци и Македонци, се работи за позиција и опозиција каде има политички партии на Албанци и Македонци. Навистна сносам одговорност, Албанците не ми го дадоа мандатот за владеење, но ми дадоа друг мандат, јасно, децидно дека јас сум неприкосновен лидер на опозицијата кај Албанците. Можев да го направам и последниот чекор да се повлечам бидејќи ги изгубив изборите, но анализирав дека тоа може да се смета за дезертерство. Тие што се обидоаа да емитираат и да конкурираат како опозиционери, претрпеа катастрофален пораз од мене сите други политички конкуренти, и затоа мислам дека не е добро за партијата, не е добро ниту за Албанците, не е добро ниту за Македонија, јас сега да се повлечам од политичката сцена.

Јас би се вратила малку на вашата политичка платформа во која што и официјално ја внесовте вашата идеа за нов политички договор. Како мислите да го остварите овој план?

Прво, позната е мојата политичка кариера веќе 18 години. Никогаш не сум бил во планина, никогаш не сум употребил вондемократски методи за постигнување на некоја политичка платформа и во оваа насока зборувам и за новиот политички договор. Прво, се зборува за начинот на одлучувањето. Мислам дека одлучувањето во Македонија е комплетно во рацете на еден народ, се аплицира, се гледа, се почитува во институциите на државата само политичката волја на Македонците. Начинот на одлучување не е добар, ние сме два народа кои имаат капацитети на државотворност и на „државорастурање“. Начинот на одлучување во институциите треба да биде со целосен консензум помеѓу овие два народа. И второ се работи за буџетот, мислам дека ова е малку попрактична и поразбирлива работа. Буџетот на државата се злоупотребува од страна на еден народ, врз грбот на другиот народ. Ден денеска во некои сегменти на општеството, како култура, образование итн, за Албанците од буџетот на државата се доделува само три отсто.
Добро, ние и со Рамковниот договор сме држава на етнички заедници.

Како вие мислите да го направите албанскиот народ државотворен?

Не, тоа е фарса. Ако вие земате даноци од мене и од тие даноци да ми враќате само три посто неможам јас да ја доживеам таа држава како моја, можам само да бидам мазохиста како господинот Ахмети. Ако во мојата култура се инвестира само два или три посто, или во моето образование, да не зборуваме за полиција, безбедност, војска итн, мислам дека без да дојдеме до две основни начела ние имаме обврски како народ кон оваа држава, треба да и бидеме лојални, но нема лојалност без права, лојалност без права, нема да се случи. Мислам дека овој нов политички дијалог што ние нудиме, сите недостатоци на Охридскиот договор ги исполнува.

Кога велите консензуално дејствување на владата, вие не мислите дека таа така функционира?

Не. Мислам дека владата функционира по консензуален принцип од групи на интереси и непотизам. Ако вие ја сметате како голем интерес на Албанците, амнестијата што ВМРО ДПМНЕ и ја даде на ДУИ, јас тоа го сметам како целна група, луѓе пет-шест или лидерот на таа партија кој доби консензус. Мислам дека поразбирливо ќе биде ако само распределбата на буџетот сега што се направи ако се земе да се анализира ќе видите дека тука нема никаков консензус бидејќи ДУИ има само фиктивни позиции или фолклорно-романтична власт.

Се надевам дека ги слушнавте повиците за обединување кои што ги упатија и премиерот и претседателот  на државата,, гледате ли клима во државава за да се случи такво нешто и како вие ќе придонесете да се случи тоа обединување?

Не, напротив тие повици ги сметам како повици за покорување. Така збореа 90-тите години и други луѓе, не сакам да бидам погрешно разбран од Македонците, но навистина така мислам. Ако навистина постои таа битка, а верувам дека постои, за да се зачува идентитетот и името, таа битка неможе  да се добие по друг пат, единствено таа битка има смисла директно по патот кој што не води кон НАТО и ЕУ и мислам дека може да се издејствува некаква победа. Друг пат не гледам, зашто го залажуваме народот, граѓаните, дека ние ќе опстоиме. Како ќе опстоиме? Второ, повикувам на поголема чувствителност за компромис, сите народи на Балканот направија компромиси. Тие се тешки, но мора да се направат.

Меѓутоа вие изјавивте дека не ве засега многу прашањето за името. Како да го толкуваме тоа?

Не ме интересира, бидејќи се што ќе кажам погрешно ќе се свати. Јас не преферирам и политичко одлучување на референдум каде ние Албанците со 99 отсто би гласале да се промени вашето име, тоа не е решение. Проблемот со името треба да го решат Македонците, тоа е нивен проблем.

Но, тоа е име и на вашата  држава?

Да, ама проблемот е во тоа што името на оваа држава е поврзан со вашиот идентитет.
Сочувана

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #144 на: Септември 28, 2011, 11:41:03 »

„Научниците од Европа што го следат флертувањето со антиката во Македонија гледаат на тоа со поглед на смеење и со поглед на жалење“:
http://utrinski.com.mk/?ItemID=68D4A60D8B2B39459D084287065D8091


Цитат
По Втората светска војна, Македонија ја заврши диференцијацијата од нејзините соседи, особено со Бугарија. Дали сега со барањето на античките корени историскиот потфат на Македонија се враќа на почетокот?

Изненадувачки е што античката треска стана толку голема, бидејќи градењето на македонската нација беше успешно, бидејќи во комунизмот земјата беше цврсто институционализирана и Македонците се чувствуваа како Македонци. Не ја видов „потребата“ да се зајакне или одново да се открива македонскиот национален идентитет. Потрагата по античките корени нема друга функција освен пропаганда и му штети на имиџот на Македонија во странство.

Кога Бугарија ја признава државата, а се сомнева во нацијата и јазикот, кога Грција не го признава името, може ли политичарите, историчарите, па и целиот народ да бидат рационални?

Во тие услови не е изненадувачки што луѓето го нагласуваат нивниот национален идентитет, ако тој не е прифатен од соседите. За жал, тие чувства, исто така, се искористени од политичарите, чиј главен интерес е да ја задржат моќта.
Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #145 на: Октомври 03, 2011, 11:18:05 »

Директорът на НИМ Божидар Димитров:
Определих среща на кандидат-убиеца си в центъра на Скопие, но той не дойде

http://www.vsekiden.com/103682
Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #146 на: Октомври 18, 2011, 05:35:25 »

Ал. Йорданов: За лудостта на комунистическата номенклатура в Скопие не може да се мълчи
http://frognews.bg/news_39518/Al_Iordanov_Za_ludostta_na_komunisticheskata/




Цитат
Фалшификациите, премълчаванията и лъжите, които се извършват в Македония, са безброй, казва за Frognews.bg експосланикът ни там.

Поредна чудовищна фалшификация се извършва в Скопие. С огромен бюджет там снимат филма "Трето полувреме", който се базира на истинска история от времето на Втората световна война, когато българската войска влиза като освободителка в Скопие, посрещната е с цветя и без нито един изстрел от местните. Историята обаче е прекроена с историческия аршин на съседите.

интервю на Ана Кочева


- Г-н Йорданов, как трябва да отговори българската държава на поредната провокация от македонска страна?

- Това не е първата, няма да бъде и последната провокация спрямо историческата истина, която определени среди в Скопие, болни от югоносталгия и антибългаризъм, периодично лансират. Скриването и изкривяването на исторически факти, невярното представяне на събития,  тенденциозното отношение към исторически личности,  в Македония се е превърнало в доходоносен бизнес подкрепян от държавните институции.

- Вие бяхте посланик с Македония. Имали ли сте конкретни случаи, в които сте се сблъсквали с подобни прецеденти?
 
- Като посланик в Македония  в периода 2001 – 2005,  година неведнъж се налагаше да реагирам остро на лъжи и клевети спрямо България. Правех го със статии в печата, с публични слова и лекции, с много силна и постоянна културна дейност, която практически доведе до откриване на Български културен център в Скопие. Трябваше например да обяснявам, че големите личности на Българското Възраждане, родом от днешна Вардарска Македония,  многократно са се самоопределяли като българи, а  езикът на който пишат за тях е бил  български. Опровергавах  и лъжите за „окупаторската” политика на България. Но с тревога констатирах, че на днешните македонци така са им промили съзнанието, че те са забравили, че след Първата световна война са окупирани не от „майка България”, както тогава са я наричали, а от своя „северен съсед” – Сърбия. За тази част от македонската история великолепно разказва филмът „Подгряване на вчерашния обяд” по сценарий на известния македонски писател Миле Неделковски. Но не случайно този филм бе забранен за прожекция в Македония и се наложи да го представим в българското посолство.     

- Какво не зная днешните македонци?

- Днешните македонци не знаят, че личности родени на територията на днешна Македония, са били сред политическия, културен, научен, военен елит на българската държава. Те са били министри, депутати, професори, видни писатели, журналисти. И с тяхните дела се гордее България. В този смисъл, няма как България да бъде представяна като враг.  Спомням си, че  в едни мои „размисли пред Коледа” в навечерието на 2005 година,  подробно разказвах за общия ни народностен и духовен корен. Статията излезе в престижния „Утрински вестник” и предизвика огромен интерес. Защото в нея призовавах към отбелязване на специален  Ден на благодарността,  който би свързал в едно почитта към големите герои, които днес тачим и в двете  държави – от светите братя Кирил и Методий и техните ученици Климент и Наум, през многозаслужилият цар Самуил до големите възрожденци – братя Миладинови, Григорий Пърличев, Кирил Пейчинович и  известните революционни дейци Гоце Делчев, Яне Сандански, Даме Груев, Тодор Александров, Ванче Михайлов. Но всичко това говори, че общи герои може да има само общ народ.

- Една от темите, по които най-много се злоупотребява е ролята на България през Втората световна война...

- Що се отнася до ролята на България за освобождението и възраждането на Вардарска Македония в периода 1940-1944 година тук фалшификациите, премълчаванията и лъжите са безброй. Например, тотално е скрита истината за жертвите дадени от българската армия  през есента на 1944 г. в сражения с немските войски край Страцин и Куманово.  Пълна с лъжи и измислици е и т.нар. „борба с българския фашистки окупатор”. Изцяло е скрита истината за ролята на българския народ, на цар Борис ІІІ, на политици и държавници като Петър Пешев, на интелектуалци, за спасяването на евреите в България. Нещо, което светът отдавна знае и е признал. Но за македонците, това, което знае светът, няма значение. Важно е какво знае македонецот. Затова и в друга моя статия „Истината за една трагедия” от 2003 г. в скопския вестник ”Дневник”, изложих историческите факти и обстоятелства около невъзможността тогава да бъдат спасени и евреите в Македония цитирайки известната спогодба „д-р Клодиус”.  В тази статия обърнах внимание на факта, че докато в България има формирана съпротива срещу евентуална депортация на евреите, създадено е силно обществено настроение и движение, с което политиците трябва да се съобразяват, то във Вардарска Македония самото население по никакъв начин не се е противопоставило на депортацията. Всички исторически източници посочват, че малкото спасени македонски евреи са спасени от български офицери и лекари. Което показва, че в Македония не е имало никакво партизанско движение, което да възпрепятства поне малко тази трагична политика. Но проблемът е, че когато пишат върху историята македонските историци и политици приписват на народите грешките и вините на политиците. И те не коментират грешки и вини на български политици от периода, а хвърлят клевети върху целия български народ, което е недопустимо, неморално, неевропейско.

- Какъв трябва да е тогава нашият подход към лъжците и крадците на история?
 
- Крадците на история и фалшификаторите на историята трябва да бъдат разобличени. От учебниците по история в Македония трябва да бъде изгонен езикът на омразата и на лъжата. Историческите личности и техните дела трябва да бъдат представени така, както те сами са се представяли, със своето национално самосъзнание, език, ценности. Македония трябва да приеме истината за своята българска история и да се гордее с тази история. Защото историята е фундаментът върху който стъпва всеки народ. Разрушиш ли този фундамент пропадаш в пропастта на безвремието. Македония трябва да разбере, че миналото не ни разделя. Точно обратното. Миналото е в основата на нашето общо бъдеще в Европейския съюз. И филми като „Трето полувреме”, които искат да представят „художествено” лъжата, не водят към това бъдеще.
                                                                                                                                                   
- Къде е разковничето за нормални отношения с югозападната ни съседка, при положение, че официална Македония очевидно не е в състояние да се раздели с езика на омразата?

 - Антибългарската кампания в Скопие всъщност има и друга, скрита цел. Като създават  поле за неразбирателство с държава член на ЕС, каквато е България, определени среди в Скопие се опитват да забавят развитието на Македония, за да може изостаналата в процесите на европейско приобщаване Сърбия да навакса загубеното в резултат на безмислените войни в Югославия. Това са същите среди, които не скриват очакванията си,  Сърбия да изпревари Македония в процесите на евроинтеграция. Всъщност тези среди вече успяха със своята антигръцка политика и кампания за кражба и на античната история, да влошат до крайност отношенията с Атина. Кичозният скопски централен площад, където е събран материалният образ на историческите фалшификации, отлично показва безпътието и безидейността на днешната македонска политика.

 Разковничето за нормални отношения са приемането на европейските ценности и стандарти на междудържавни отношения. Кражбата и фалшификацията на историята отдалечават Македония от европейската интеграция. И това трябва много ясно и категорично да бъде заявено от българска страна на съответното дипломатическо равнище. Сама по себе си фалшификацията на историята носи „език на омраза” и е несъвместима с европейските ценности.

- А ролята на България в този процес?

- Същевременно България трябва да води активна и последователно приятелска политика. България трябва да инициира и сама да започне изграждането на редица инфраструктурни проекти, които биха свързали по-тясно нашите дървжави, да стимулира навлизането на български инвестиции в Македония, привличането на македонски фирми към съвместни проекти – в сферата на енергетиката, инфраструктурата, екологията и др. Трябва много повече средства и усилия да се положат и в представянето на българската култура и наука в Македония. И след като антибългарската кампания продължава и дори се финансира чрез държавни институции, както е случаят с този филм, то трябва много ясно да се заяви на македонската страна, че нашата подкрепа за македонското членство в НАТО и ЕС няма да е безусловна.

Днешната лудост на наследниците на югославската комунистическа номенклатура в Скопие наистина не може да бъде отмината с мълчание. Но тъй като филмът явно разказва, макар и с много измислици и лъжи, за футболна среща, в която участва и футболният клуб „Левски”,  защо  да не припомним, че днес в същия клуб играе македонски футболен национал –  не знам дали с български паспорт, но със сърце и душа на истински българин. Или македонец. Все едно.
Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

Competent

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 3619
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #147 на: Октомври 22, 2011, 01:29:43 »

Професор Никола Жежов, историчар: Антиката нема да и донесе подобро утре на Македонија
http://www.plusinfo.mk/mislenje/341/Profesor-Nikola-Zhezhov-istorichar-Antikata-nema-da-i-donese-podobro-utre-na-Makedonija-

Цитат
- Периодот меѓу двете светски војни е особено важен за ВМРО и на него треба да се пријде многу внимателно. Кога се формулираат тезите за личностите од типот на Мара Бунева, Ванчо Михајлов и Тодор Александров, треба да се погледнат историските факти и аргументи. Досега има голем број објавени документи за овој период од историјата на Македонија, а голем дел од овие историски процеси се објаснуваат на научна основа. И овие личности се дел од македонската историја. Тие не можат да се прескокнат, но политизацијата се создаде поради фактот што бугарската историографија ги глорификува поголемиот дел од овие личности. За волја на вистината бугарската историографија ги присвојува сите делови од македонската историја, почнувајќи од перидот на Самоиловата држава, преродбенството и историјатот на целото македонско револуционерно движење.  Бугарската историографија на секој дел од македонската историја му дава бугарски национален белег. Од тука произлегуваат проблемите. Сепак споменатите личности треба да се проучуваат. Не треба да се прави црно-бела историја. Ако се остави тој дел од историјата да го проучуваат само историчарите, немаме никаков проблем. Проблемот е ако тоа влезе во меѓуполитичка пресметка. Јас апелирам до сите македонски политички партии да го остават овој дел од македонската историја да го проучуваат само историчарите.

Цитат
Уште додека Македонија била во рамките на Отоманската империја, се засилило грчкото делување во Егејскиот дел. Тие сметале дека на таков начин ќе го поттикнат населението или да се асимилира, или преку вооружените чети кои што навлегувале претежно во Егејска Македонија, да се исели од таа територија. Затоа грчката држава се обидувала уште тогаш на македонското револуционерно движење да му припише наводен бугарски карактер за да докажат дека терминот „Македонија“ има грчко потекло.

Сочувана
Every cat, dog and skunk born in Macedonia is Macedonian.
But the whole world knows that the Slavs in Macedonia are Bulgarians.
People that don’t know or do not want to know who they are will perish !

Илийца

  • Full Member
  • ***
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 187
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #148 на: Октомври 23, 2011, 09:40:31 »

Професор Никола Жежов, историчар: Антиката нема да и донесе подобро утре на Македонија
http://www.plusinfo.mk/mislenje/341/Profesor-Nikola-Zhezhov-istorichar-Antikata-nema-da-i-donese-podobro-utre-na-Makedonija-

Цитат
- Периодот меѓу двете светски војни е особено важен за ВМРО и на него треба да се пријде многу внимателно. ....

Аз пък подхождам още по-внимателно към "историчари", които употрбяват щампата "Периодот меѓу двете светски војни"!!!

Другото наименование  този "период" е жестока сръбска окупация.
« Последно менување: Октомври 23, 2011, 09:42:12 Илийца »
Сочувана

disidente

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 5398
    • Погледај го Профилот
Одг: ИНТЕРВЮ
« Одговори #149 на: Ноември 26, 2011, 10:21:43 »

Професор Никола Жежов, историчар: Антиката нема да и донесе подобро утре на Македонија
http://www.plusinfo.mk/mislenje/341/Profesor-Nikola-Zhezhov-istorichar-Antikata-nema-da-i-donese-podobro-utre-na-Makedonija-

Цитат
- Периодот меѓу двете светски војни е особено важен за ВМРО и на него треба да се пријде многу внимателно. ....

Аз пък подхождам още по-внимателно към "историчари", които употрбяват щампата "Периодот меѓу двете светски војни"!!!

Другото наименование  този "период" е жестока сръбска окупация.

Имено, тоа е новата скопска тенденция, периодот мегю двете светски войни да се представи како нормално грагянско општество  ??? :o  :-X
Сочувана
Тодор Александров е БОГ , а "Спомените" на Ванче Михайлов се БИБЛИЯТА на нашата РЕЛИГИЯ !