Бугарски Културен Клуб

Ве молиме пријавете (login) или зачленете се (register).

Пријавете се со корисничко име, лозинка и должина на сесија
Напредно пребарување  

Новости:

Автор Тема: В памет на Арбен Джафери  (Прочитано 1192 пати)

valli

  • Full Member
  • ***
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 225
    • Погледај го Профилот
В памет на Арбен Джафери
« на: Август 15, 2012, 06:32:57 »

Албанският лидер нарича македонските претенции за величие "хабене на време"

16 Октомври 2008

Арбен Джафери*

в. Коха

Цинизмът е просветено състояние на съзнанието, казва германският философ с холандско потекло Петер Слотердайк. Сетих се за неговото толкова просто и толкова дълбоко обяснение на цинизма, сега когато гръко-македонските конфронтации около името на държавата или по-точно – етническата идентичност на днешните македонци, дойдоха до точка на кипене и до “просветен“ абсурд. Колкото по-банални са опитите на една от двете страни за надмощие, толкова по-цинични са мотивите и обясненията на съответните претенции. Същността на цинизма от македонска страна трябва да се търси в политическата сфера и в психологията, както в историята. Така е и днес, когато конфликтът доби парадоксални форми.

Всички знаят, че този проблем се отваря на Берлинския конгрес (13 юни 1878 година), когато е отменен Сан Стефанският договор (3 март 1878 година). Много често несправедливите решения на различни конгреси отварят полето за нови конфликти. Според Сан Стефанския договор, Македония и дяловете на европейска Турция се дават на България, главният съюзник на руския царски експанзионизъм. Европейските държави - загрижени за разширяването на Русия в стратегическите зони на Балканите, организират Берлинския конгрес и териториите, окупирани от руско-българската войска, се връщат на Турция. В същото време Босна и Херцеговина става Австро-унгарски протекторат. В Македония по това време се развиват сръбско-българският антагонизъм, както и гръцките претенции, свързани с принадлежността на тази територия и особено на славянското й население. Него българите третират като българско, а сърбите като сръбско. Гърците също така правят опити да асимилират местното население и постигат успех главно с власите. На българите им се отнема правото да направят държава, заемаща стратегическите места на Балканите, но това не слага край на техните претенции за усвояване на тези територии. Това кара българите единствено да сменят стратегията. Тези сблъсъци водят до балканските войни, където против българите се обединяват сърбите, гърците, румънците, а накрая и турците.

***

Стратегията на България за усвояване на териториите на Македония след Берлинския конгрес се развива върху идеята за формиране на една Македония по модела на Швейцария, където при пълна равнопоставеност да живеят българите, албанците, власите, турците и всички други. Механизмът за реализиране на тази идея се нарича ВМРО. Основната идея или национална доктрина на тази организация е с българско потекло. Тя има два вида структури: вътрешни и външни органи. Вътрешните действат в земите, окупирани от Турция, а външните главно в България.

„Външните“ имат сигурност и свободата на действие и затова са по-революционно настроени, докато вътрешните често са обект на османските репресии. Илинденското въстание се вдига от външните органи, докато вътрешните се противопоставят. Върхът на това въстание е формирането на Крушевската република, която съществува 15 дена, но угасва с енергичното навлизане на османската войска. Интересно е, че османската войска главно напада влашките улици в Крушево, а славянските не закача. Някои анализи сочат, че идеята за създаване на Македония е била влашка, защото само това прото-балканско население не е достатъчно за формиране на собствена държава. Според български извори в Пиринска Македония, която днес се намира в състава на България, под израза “македонски език“ се подразбирал влашкият. Според тези интересни интерпретации, презимената в днешна Македония с наставка “ски“ са с влашки елемент. Това твърдение се подкрепя с примери на типични румънски имена - Петреску, Илиеску, Чаушеску, Йонеску и т.н.

Сблъсъците между вътрешните и външни структури на ВМРО са причинени само от една разлика: външните искат обединение с България, докато вътрешните, след трагедията и горчивия опит от Крушевската република, се определят за независима Македония. В същина, между двете фракции няма недоразумения относно етническата принадлежност на жителите на територията, която се нарича Македония. И според двете структури, става въпрос за българи. Ситуацията се променя след Балканските войни и Първата световна война, когато днешна Македония е окупирана от Сърбия. Тя започва да третира славяните на тази територия като сърби. Сръбско-българското съперничество за присвояване на този елемент е остро във всички периоди на формирането на двете държави.

***

Гърците се намесват в този контекст в края на 19 и началото на 20 век поради руско-българските амбиции за излаз на Егейско море (те го наричат Бяло море като антипод на Черно море). Българите се целят в зоната на Кавала, която принадлежи към територията на антична Македония. Поради тези нещастни опити – амбициите на славяните да имат излаз към Солун или Кавала – гърците веднага възприеха формирането на днешна Македония като претенция за достигане до територията на антична Македония. Заради това те искат да се направи ясна разлика между антична Македония и днешната.

Югославските комунисти мислеха, че са успели да намерят окончателно решение на този въпрос, създавайки нова нация с название македонска и създавайки една отделна република с име Македония. След разпада на Югославия и решенията на Бадинтеровата комисия, тази република стана независима държава. По линия на този проект на създаване на народ и отделна държава, македонци и Македония, се кодифицира и отделният македонски език. Той се формира на базата на един славянски диалект, за който беше избран отделен вариант на кирилицата, така че да се създаде една безспорна дистанция от българския език.

Намесата на политиката в тези решения дава като последица някои чудесни решения. Например, в македонската азбука има буква „њ“ („нь“, б.р.), нищо че в речника буквата не фигурира, защото с нея не започва нито една дума. Обяснението е именно в сферата на политиката: македонските думи в своя край трябва да прилича на сръбските, т.е. да завършват на „њ“, а не както българските на „ие“. По тази причина в азбуката я няма буквата „ъ“ - защото присъства в българската азбука. Автор на македонския проект за азбука е известният писател Блаже Конески. Този проект нямаше да бъде осъществен, ако не бяха психологическите претенции на граматиката.

Статия от последния брой на македонското списание “Фокус”, със заглавие “Какви бяха Гоце Делчев и Даме Груев?” Не се споменава и дума, че двамата черно на бяло са се определяли като българи.

Както всеки човек, така и всеки народ иска да има славно минало. След създаването на Македония и особено на македонската нация, се отвори простор за пресъздаване на историята. Идеолозите на македонизма започнаха да присвояват всеки индивид и всяко събитие, което се е случило в миналото на територията, на която е създадена днешна Македония. Всичко това те третират като част от македонската история. Според това разбиране за света, сега вече идеологизирано, Александър Македонски, Константин Велики, Кирил и Методий, Самуил, Майка Тереза са македонци. Това психологическо измерение, гладът за едно фамозно минало, за една извънредна историческа и културна роля, се разширява в една цинична представа, която търси аргументи от всякакъв вид, за да наследи всичко и всички. Тази представа беше по един циничен начин начертана от доскорошния министър, професора по право Любомир Фръчковски, който каза, че македонизмът има силен исторически авторитет. В този смисъл, днешните македонци сериозно се възприемат за наследници на античните македонци, но в същото време за люлка на християнството и славянския език. Да не говорим за по-несериозните варианти, според които македонците и македонският език имат континуитет от праисторическо време до ден днешен.

Идеологизмът на една такава претенция винаги засяга реалността, защото следи своята вътрешна логика, а не истинската. Затова, ако Александър Македонски (Александър Велики) е бил македонец (в днешния смисъл на думата), а Птолемей, неговият генерал, е получил по наследство Египет, тогава според този метод на интерпретация на историята се заключава, че неговата внучка Клеопатра е била македонка. Тези примери не са ирония, а тиражирани изяви на различни автори. В рамките на въпросната мания, тази година на най-високо държавно ниво беше приета делегация на едно племе от Хималаите, хунзите, за които се претендира, че са потомци на войниците на Александър Велики. Принцът и принцесата -“живото доказателство“ за тези несериозни претенции, бяха посрещнати от самия премиер Груевски, архиепископ Стефан, кметът на Скопие Костовски, академици, лингвисти и други.

В този процес на систематично присвояване на миналото на другите народи, преднамерено или от непознаване се правят някои елементарни методологични грешки: проектиране на днешните концепции в миналото; неразличаване на историята на една територия от тази на един народ; третиране на държавата и нацията като извънвременни, метафизически категории, които винаги са съществували като форма и съдържание; реинтерпретация на историческите факти и т.н. За всеки деец, който във времето на създаване на македонския въпрос, е изявил, че е българин, днес се казва, че не бил наясно, че е македонец. Ако пък, както някои хора днес, току е казвал, че е българин, току македонец, днес се обяснява, че е бил жертва на асимилация. За да разясним тази дилема, трябва да вземем пример от албанската реалност, където работите са ясни. Със сигурност много косовски дейци, от Иса Болетини до Адем Яшари, са се изявявали като косовци, но никога не са оставяли съмнение относно своята албанска етническа принадлежност.

Затова и актуалният спор между Гърция и Македония във връзка с името доби погрешна насока. Поставя се като дилема правото на индивида или народа на самоопределение и самоидентификация. Истинският подход, при който може да се намери решение, е научният анализ на етногенезата на македонския народ. Този подход по никакъв начин не предполага отричане на правото на един народ на самоопределение, включително и на македонския народ, а напротив, поставя тази претенция на здрава основа. Както е известно, народи се създават и изчезват в течението на историята и въобще не е важно кога е създадено самосъзнанието им. Важно е какви ценности ще създаде той в бъдещето. Старите елини имали една поговорка: “Миналото може да се променя само от боговете, но бъдещето – само от човека“. Както изглежда от интензификацията на спора между Македония и Гърция във връзка с името, в Македония няма човек, който да разбира същността на тази поговорка. Проблемът не се толкова за академичните полемики, а за жизнените интереси на гражданите на Македония и особено на албанците, които повече не искат да бъдат роби на нереалните претенции и на грандоманията, която се проектира в цинично самосъзнание.

Тези проблеми в последно време станаха много остри и същевременно опасни поради схващанията и амбициите на младия премиер Груевски. Той мисли, че с по-твърдите си позиции ще умори и победи гърците. Мисли, че може да промени миналото като да е Бог, да анулира Охридския договор, да върне междуетническите отношения както преди този договор, да осигури икономически ръст, да създаде лоялна опозиция - идентично с опитите на своя идол Путин.

Когато в Букурещ трябваше да се решава членството на Македония в НАТО, Груевски не прие условията, защото не искаше да влезе в историята като убиец на толкова приятни илюзии относно националната гордост. Неговият министър на външните работи Милошоски тези дни каза, че не очаква спорът с Гърция да се реши в този мандат на правителството. С други думи, македонските политици арогантно не бързат страната да влезе в НАТО в ЕС, само и само защото процесът на интеграция засяга тяхната интерпретация на миналото.

Ясно е, че в Македония е толкова силно развита и задълбочена идеята за македонския идентитет - като наследници на Александър Македонски, като люлка на християнството и славянското просветителство, че Груевски не може да си позволи да стане причина хиляди книги, анализи, студии, манифестации, художествени творби да бъдат изхвърлени като безполезни остатъци. Той ще отиде докрай в своите позиции, дори и ще радикализира ситуацията. Започна с назоваването на скопското летище с името “Александър Велики“ (никога не разбрах защо се използва сръбската дума “велики“, а не тази от македонския език-“големиот“), продължи с поставянето на антични скулптури пред сградата на правителството - според предложенията на неговия личен археолог, който не престава да копае земята в търсене на доказателства за македонските претенции. Кой знае къде ще завърши. Едно нещо е сигурно: той сега се възприема като герой, като предизвикател, като теомах, а не като изплашено младо момче, което не може да носи товара на политическата отговорност.

По отношение на албанците това македонско мислене, този циничен национализъм, чийто роб стана и премиерът Груевски, създаде низ проблеми: подтиква към опити за присвояване на албанското национално наследство, на Скендербег, на Майка Тереза, която се възприема като дъщеря на Македония, или като скопянка (тези дни се реализира идеята – по-рано възпрепятствана – да се подари триметрова скулптура на Майка Тереза на папа Бенедикт, която да бъде изложена във Ватикана). Циничният национализъм модифицира Охридския договор; показва че няма да спазва Законът за амнистия; създава проблеми с Албания и Косово с въвеждане на визи и данъци за социално осигуряване; блокира процеса на интеграция в структурите на НАТО и ЕС; меси се в политическата организация на албанците, предизвиквайки разкол…

Последната намеса в ДПА показва, че по подобен начин ще се действа и с ДСИ (двете водещи албански партии в Македония, б.р.), чиито депутати бяха употребени и направени ненужни. Циничният национализъм ще продължи с опитите да създаде лоялна опозиция, но забравя нещо важно: може да привлече на своя страна някои албански депутати, но не може да купи лоялността на албанския народ за своя проект.

Хабене на време!
« Последно менување: Август 16, 2012, 08:21:23 valli »
Сочувана

disidente

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 5398
    • Погледај го Профилот
Одг: В памет на Арбен Джафери
« Одговори #1 на: Август 15, 2012, 10:07:42 »

Арбен Џафери
(“Коха“ 09.09.2008)

Цинизмот е едуцирана тековна свест, вели германскиот филозоф со
холандско потекло Петер Слотејдик. Неговото ограничување, толку просто
и толку длабоко на цинизмот ми др врати сега кога грчко-македонските
конфронтации околу името на државата или поточно –етничкиот идентитет
на денешните Македонци, дојдоа до точка на вриење и до
“едуциран“апсурд. Колку што се побанални напорите за импонирање на
една претензија, од двете страни, толку поцинични се мотивите и
објаснувањата на таквата претензија. Филот на овој цинизам кај
македонската страна треба да се бара во политичката сфера и во
психологијата, некаде и некогаш, а особено денес кога овој конфликт
доби парадоксални форми.

Сите знаат дека овој проблем се отвори на Берлинскиот конгрес (13 јуни
1878 година) кога се повлече Сан Стефанскиот договор (3 март 1878
година). Многу често неправедните решенија на различни контексти го
отвораат полето за нови конфликти. Според овој договор (Сан
Стефанскиот-з.н.), Македонија и деловите на европска Турција и се
доделија на Бугарија, главниот сојузник на рускиот царски
експансионизам. Европските држави загрижени за ширењето на Русија во
стратешките зони на Балканот, го организираа Берлинскиот конгрес и
овие територии окупирани од руско-бугарската војска и се вратија на
Турција, а Босна и Херцеговина стана Австро-унгарски протекторат. Во
Македонија во тоа време се развиваше српско-бугарскиот антагонизам,
како и грчкиот, поврзани со припадноста на овие територии, особено на
словено-фонското население. Нив Бугарите ги третираа како Бугари, а
Србите како Срби. Исто така, и Грците правеа напори да ги асимилираат
и постигнуваа успех главно кај влашкото население. Со негирањето на
правото на Бугарите да се прошират на стратешките места на Балканот не
престанаа нивните претензии за освојување на овие територии, но тоа
влијаеше тие да ја променат стратегијата. Овие судири ќе доведат до
балканските војни каде што против Бугарите ќе се обединат Србите,
Грците, Романците а подоцна и Труците.

***
Стратегијата на Бугарија за освојување на териториите на Македонија по
Берлинскиот конгрес се развиваше врз идејата за формирање на една
Македонија по моделот на Швајцарија, каде што во полна еднаквост би
живееле Бугарите, Албанците, Власите, Турците и другите. Механизмот за
реализирање на оваа идеја беше ВМРО. Основната идеја или национална
доктрина на оваа организација беше со бугарско потекло. Таа имаше два
вида структури: внатрешни и надворешни ограноци. Внатрешните
дејствуваа во земјите окупирани од Турција, додека надворешните главно
во Бугарија.

Надворешните ограноци кои ја уживаа сигурноста и слободата на
дејствувањето беа пореволуционерни од оние во внатрешноста, кои, пак,
често беа објект на османлиската репресија. Илинденското востание се
дигна од надворешните ограноци, додека пак внатрешните се
спротивставуваа. Дострелот на ова востание беше формирањето на
Крушевската република која што згасна после 15 дена со енергичното
навлегување на османлиската војска. Чудно е тоа што османлиската
војска главно ги напаѓала влашките улици (во Крушево –з.н.) а
словенските не ги чепнала. Некои анализи велат дека идејата за
создавање на Македонија била влашка, бидејќи само ова прото-балканско
население не стигна да формира сопствена држава. Во Пиринска
Македонија, која што денес се наоѓа во составот на Бугарија, според
бугарски извори, под изразот “македонски јазик“ се подразбирал
влашкиот јазик. Според овие чудни интерпретации, во денешна Македонија
на презимињата со суфиксот “ски“ се прилепил влашкиот елемент. Овие
тврдења се надоврзуваат на третирањето на романските презимиња –
Петреску, Илиеску, Чаушеску, Ионеску итн.

Судирот меѓу надворешните и внатрешните ограноци на ВМРО имаше само
една разлика: надворешните барале заедништво со Бугарија, додека
внатрешните, после трагедијата и горкото искуство од Крушевската
република се определија за независна Македонија. Во суштина меѓу нив
немаше разлика за етничката припадност на жителите на територијата што
се вика Македонија. Според нив, тие беа Бугари. Ситуацијата се промени
кога после Балканските војни и Првата светска војна, днешна Македонија
беше окупирана од Србија, којашто почна да ги третира славо-фоните на
оваа територија како Срби. Српско-бугарскиот ривалитет за присвојување
на овој елемент беше остар во сите периоди на формирањето на овие
држави.

***
Грците во овој контекст се внесоа на крајот од 19 и почетокот од 20
век поради руско-бугарските амбиции да излезат на Егејското море (тие
го нарекуваа Бело море како антипод на Црно море), во зоната на Кавала
што и припаѓа на територијата на античка Македонија. Поради овие горки
искуства – амбициите на Словените да имаат излез во Солун или Кавала –
Грците почнаа со недоумица да го перцепираат формирањето на денешната
Македонија, како претензија за проширување на територијата на античка
Македонија, и заради тоа тие бараат да се направи јасна разлика меѓу
античка Македонија и оваа денешната.
Југословенските комунисти мислеа дека успеале да најдат конечно
решение за ова прашање, создавајќи нова нација со назив Македонци и
создавајќи една посебна република со име Македонија, која што по
распадот на Југославија, и одлуката на Бадинтеровата комисија, стана
независна држава. Во линија наовој проект на создавање на нараод и
посебна држава, Македонци и Македонија, се кодифицираше посебниот
македонски јазик од еден словенски дијалект и се избра посебен алфабет-
кирилица, со што ќе се направи една недискутабилна дистанца од
бугарскиот (јазик- н.з.). Но, некои решенија, како последица од
мешањето на политиката, се чудесни. Станува збор за тоа дека
македонската азбука има буква “њ“, додека, пак, во речникот не
фигурира оваа буква бидејќи ниту еден збор не започнува со оваа буква.
Објаснувањето треба да се бара во сферата на политиката: завршниците
на зборовите на македонски треба да личат на тие од српскиот што
завршуваат на “њ“, и да се разликуваат од тие што на бугарски
завршуваат на “ие“. Исто така, и покрај тоа што имаат зборови што
започнуваат на буквата “ь“ ( ’ржи ), таа не фигурира во азбуката, како
што постои во бугарскиот. Авторот на овој проект е познатиот
македонски писател Блаже Конески. Од политички аспект овој проект не
ќе беше констатиран ако не навлезеше со психолошки претензии на
граматиката.

Како секој човек што е по потрага за славното минато, така и секој
народ бара да има славно минато. По создавањето на Македонија, особено
на македонската нација, се отвори простор за ресоздавање на
историјата, така што идеолозите на ова решение започнаа да ја
присвојуваат секоја индивидуа и секој настан што се случил во минатот
на оваа територија каде што е создадена денешната држава Македонија и
да се третираат како дел од македонската историја. Според ова
разбирање на светот, сега веќе идеологизирано, станува збор дека
Александар Македонски, Константин Велики, Кирил и Методиј, Самоил,
Мајка Тереза се Македонци. Ваквата психолошка димензија, гладта за
едно фамозно минато, за една вонредна историска и културолошка улога,
се шири во една цинична свест барајќи аргументи од секаков вид за да
се наследи се и сешто. Оваа свест на еден циничен начин ја зацрта
поранешниот министер, професор на Правниот факултет, Љ. Фрчкоски,
велејќи дека македонизмот е една силна историска лиценца. Во рамките
на овој исказ, со посериозна варијанта, денешните Македонци се
наследници на античките Македонци, а во исто време лулка на
христијанството и словенскиот јазик, додека, пак, според несериозните
варијанти, речиси и наивни, Македонците и македонскиот јазик имаат
континуитет од праисториско време до ден денешен.

Иделогизмот на една претензија секогаш ја засега реалноста бидејќи ја
следи внатрешната логика, а не вистинската. Затоа ако Александар
Македонски (Александар Велики) бил Македонец (во денешна смисла на
зборот) а Птоломеј неговиот генерал го доби наследството на Египет,
тогаш според овој метод на интерпретација на историјата се заклучува
дека неговата внука Клеопатра била Македонка. Овие примери не се
иронија, туку печатени изјави напишани во текстови на различни автори.
Во рамките на оваа манија, годинава, на највисоко државно ниво беше
примена делегација на едно племе од Хималаите, Хунзите, за коишто се
претендира дека се потомци на војниците на Александар Велики. Принцот
и принцезата “жив доказ“ за ваквите несериозни претензии ги пречекаа и
самиот премиер Груевски, архиепископот г.г. Стефан, градоначалникот на
Скопје Костовски, академици, лингвисти и други.

Во овој процес на систематско присвојување на минатото на другите
народи намерно или од непознавање се прават некои елементарни
методолошки грешки: проектирање на денешните концепции во минатото;
неразликување на историјата на една територија со таа на еден народ;
третирање на државата и нацијата како вонвременски, метафизички
категории, што отсекогаш постоеле како во форма така и во содржина;
реинтерпретација на историските факти и друго. Ако за еден деец кој во
времето кога почнало да се создава македонското прашање изјавил дека е
Бугарин, денес се вели дека тој не бил свесен дека бил Македонец, или
кога некој друг денес, еднаш вели дека е Бугарин, а другпат дека е
Македонец, се вели дека бил на работ на асимилација. За да ја
разјасниме оваа дилема треба да земеме пример од албанската реалност
каде што работите се јасни. Со сигурност многу косовски дејци,
тргнувајќи од Иса Болетини до Адем Јашари, многу често изјавувале дека
се Косовци, но никогаш не оставиле сомнеж во нивната албанска
припадност.

Актуелниот спор меѓу Грција и Македонија во врска со името доби
погрешен правец. Се поставува како дилема правото на индивидуата или
народот за самопределување, за самоидентификување. Вистинскиот пристап
каде што може да се најде решение е научната анализа за етногенезата
на македонскиот народ. Овој пристап никако неподразбира одрекување од
правото на еден народ за самоопределување, вклучително и за
македонскиот народ, туку напротив поставување на ваквата претензија
врз здрава основа. Како што е познато народи се создаваат и
исчезнуваат во текот на историјата и воопшто не е важно кога е
создадена самосвеста на еден народ, туку какви вредности ќе создаде
тој во иднина. Старите Елени имале една поговорка: “минатото може да
го променат само Боговоите додека пак човекот може да ја смени само
иднината“. Како што се гледа од интенсификацијата на спорот меѓу
Македонија и Грција во врска со името во Македонија не постои човек
кој што ја разбира суштината на оваа поговорка. Проблемот не се состои
во академски полемики, туку во виталните интереси на граѓаните на
Македонија, а особено на Албанците, коишто повеќе не сакаат да бидат
роб на нереалните претензии, на една грандоманија што се проектира во
цинична самосвест.

Овие проблеми во последно време станаа многу остри и истовремено
опасни поради сфаќањата и амбициите на младиот премиер Груевски. Тој
мисли дека со поригидните ставови ќе постигне замор и победа над
Грците, ќе го промени минатото како да е Бог, да го анулира Охридскиот
договор, да ги обновува меѓуетничките односи како пред овој договор,
да обезбеди економски развој, да создаде лојална опозиција, идентично
како обидите на неговиот идол Путин. Во Букурешт кога требаше да се
определи за членството на Македонија во НАТО тој отпатува за да ја
одбие оваа понуда бидејќи не сака да влезе во историјата како убиец на
толку пријатните илузии што ја засегаат националната гордост. Неговиот
министер за надворешни работи Милишоски овие денови изјави дека не
верува дека овој спор ќе биде решен во овој мандат (на владата-з.н.).
Занчи, тие арогантно го одбиваат членството во НАТО и забрзаноста на
процесот за влез во ЕУ, само и само заради вметнување на нивната
интерпретација за минатото. Јасно е дека во Македонија толку многу е
развиен и продлабочен овој концепт на македонскиот идентитет, како
наследници на Александар Македонски и како колевка на хиристијанството
и словенското просветителство, што тој (Груевски-н.з.) неможе да си
дозволи да биде причина илјадници книги, анализи, студии,
манифестации, уметнички творби да бидат отфрлени како безвредни
остатоци. Тој ќе оди до крај со овие ставови, дури и ќе ја
радикализира ситуацијата. Почна со именувањето на аеродромот со името
“Александар Велики“ (никогаш не сфатив зошто се користи придавка од
српскиот јазик “велики“, а не таа од македонскиот јазик-“големиот“),
продолжи со поставување на античките склуптури пред зградата на
Владата, според сугестиите на неговиот личен археолог којшто не
престанува со копање на земјата за да најде докази за македонските
претензии, и којзнае каде ќе заврши. Но, нешто е сигурно: тој сега се
перцепира како херој, како предизвикувач, како теомах, а не како
исплашено младо момче коешто неможе да го носи товарот на политичката
одговорност.

По однос на Албанците ова македонско мислење, овој циничен
национализам, чијшто роб станал и премиерот Груевски, иницира една
низа проблеми: поттикнува заложби за присвојување на албанското
национално наследство, на Скендербег, на Мајка Тереза која се смета
како ќерка на Македонија, или како скопјанка (овие денови се
реализираше идејата - која што порано беше српечувана - подарување на
склуптурата на Мајка Тереза од три метри на папата Бенедикт 16 и која
што се очекува да биде изложена во Ватикан); го модификува Охридскиот
договор; најавува дека нема да го почитува Законот за амнестија;
создава проблеми со Албанија и Косово со воведување на визи или даноци
за социјално осигурување; го спречува процесот на интеграции во
структурите на НАТО и ЕУ; се меша во политичката организација на
Албанците предизвикувајќи раскол...

Последното мешање во ДПА најавува дека слично ќе дејствува и со ДУИ,
претворајќи ги пратениците во потрошен материјал. Тој ќе продолжи со
обидите за создавање лојална опозиција, но заборави нешто суштинско:
тој може да присили некои албански пратеници да бидат на негова
страна, но никако неможе да ја купи лојалноста на албанскиот народ за
својот проект.

Трошење време!
Сочувана
Тодор Александров е БОГ , а "Спомените" на Ванче Михайлов се БИБЛИЯТА на нашата РЕЛИГИЯ !

disidente

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 5398
    • Погледај го Профилот
Одг: В памет на Арбен Джафери
« Одговори #2 на: Август 16, 2012, 09:27:49 »

Със смъртта на Арбен Джафери албанците загубиха една значителна личност, заяви албанския премиер Сали Бериша

16 август 2012  Агенция "Фокус"

Скопие. Със смъртта на Арбен Джафери албанците загубиха една значителна личност. Това е заявил албанският премиер Сали Бериша по повод смъртта на почетния председател на Демократическата партия на албанците (ДПА), предаде македонското електронно издание Нетпрес. Изданието посочва, че смъртта на Джафери е била сред централните теми в албанските медии. Президентът на Албания Буяр Нишани е заявил, че Джафери е бил майстор на политическия диалог.
„Той остави своите идеи в интерес на народа, човешките права, демокрацията, съжителството”, заявил Нишани.


http://focus-news.net/?id=n1686467
Сочувана
Тодор Александров е БОГ , а "Спомените" на Ванче Михайлов се БИБЛИЯТА на нашата РЕЛИГИЯ !