Бугарски Културен Клуб

Ве молиме пријавете (login) или зачленете се (register).

Пријавете се со корисничко име, лозинка и должина на сесија
Напредно пребарување  

Новости:

Прикажи ги пораките

Овој оддел овозможува да ги гледате сите пораки оставени од овој член. Но внимавај можеш да ги видиш истите само од делови на форумот каде имаш пристап.

Теми - Илинден

Страници: 1 2 3 [4]
46
Иако Неготино важи за општина населена главно со Македонци, се' почесто се споменува Имер Селмани и се споредува со Обама. Во градот дури се прикажува дека неговата прабаба била Македонка.


Попе, грев ли е да гласам за Селмани? Вакво прашање деновиве неколкупати му било поставувано на свештеник на МПЦ во Неготино од неговите сограѓани. А одговорот бил:

- Во Библијата е споменато дека секоја власт е од Бога дадена. Тоа значи дека нема врска дали ќе гласате за христијанин или за муслиман. Божја волја е кој ќе победи, победата е од Бога дадена.

„Дневник“ ги побара и отецот и верниците кои за секој случај си прашале пред да гласаат на претседателските избори в недела. Тие ја потврдија информацијата.

- Бидејќи се сметам за голем верник, а и неготинци ме знаат како таков, за да не згрешам при гласањето, со оглед на тоа што Имер Селмани е муслиман, го прашав нашиот поп за совет - раскажува еден верник. Тој вели дека искрено размислувал да гласа за Селмани.

- Тој никого не навреди во кампањата, за разлика од овие „нашиве“ - додава. Свештеникот признава дека Православната црква би била порадосна доколку за претседател биде избран православен верник.

- Но се' си е по Божја волја и ние ќе ја почитуваме Божјата волја - дециден е тој. Ваквите несекојдневни прашања до свештеникот покажуваат дека се разгоруваат страстите пред изборниот ден. Иако Неготино важи за општина населена главно со Македонци, се' почесто се споменува Селмани и се споредува со Обама. Во градот дури се прикажува дека неговата прабаба била Македонка.

http://dnevnik.com.mk/?ItemID=BEDAF4BB52586543A1EE2FB9A312A541

48
Музика / Песна посветена на Васка Зојчева
« на: Март 08, 2009, 04:01:43  »
При посетата на Скопје во 1913 година, српскиот крал Александар І Караѓорѓевиќ сретнува едно 7 годишно скопјанче по име Василка (Васка) Зојчева и дрско ја прашува - „Па, шта си ти?“, на што девојчето одговара - „Б`лгарка“. Поради тој одговор, во присуство на нејзините родители и други скопјани, кралот му удира шлаканица на девојчето. За таа случка, Иван Вазов во април 1913 год. напишал стихотворение "Па шта си ти?".

Во 1934 година во францускиот град Марсеј, по наредба на ВМРО, српскиот крал Александар І Караѓорѓевиќ е убиен.


Песна за Васка Зојчева (mp3)

„Па шта си ти?“ - кралот српски попитал
едно малој моме, едно лично скопјанче.

Еј ти, кралу, јас сум си баш б`лгарка
од град б`лгарски, од земја б`лгарска.

За тие думи кралот удрил момето
пред мајка и татко, пред сите скопјани.

Еј ти, кралу, слушај, слушај, запомни,
цел народ те виде, скоро ке ти одмазди.

Еј ти, кралу, бегај - бегај далеку,
тука не е Српско, тук е земја б`лгарска.



Василка Зојчева


Стихотворението на Иван Вазов:

"Па шта си ти?"

"Па шта си ти?" - такъв въпрос задава
във твоя дом безочлив чужденец.
"Па шта си ти?" - с такваз псувня смущава
душата ти некакен пришълец;

"Па шта си ти?" - туй питане навред -
при Дрин, при Шар, при Вардар, Преспа драга
о, бъларино, сърбин ти полага
и чака с начумерен лик ответ.

Но ти пази се, прав ответ не давай.
Кажи се португалец кюрд, сириец,
лапонец, негър, циганин, индиец -
но българин се само не признавай.

Че тоз грях смъртен прошка там не знай:
влече позор, побой затвор, изгнанье -
невидени при прежните тирани.
Скрий, че си българин в най-българския край;

че си потомък Самуилов, на Атонский
Паисий внук; скрий на коя си майка син,
на кой язик пей мътний Вардар, синий Дрин,
и езерата и горите македонски!

Не споменувай Лозеград,
Люлебургас, ни Булаир ужасни:
ти би разбудил подозрения опасни,
че на героите техни може да си брат.

Мълчи! А вместо тебе всеки дол, пътека,
дъбрава, езеро, река, рид, планина
ще викат с глас през всички времена:
"Тук българи са, българи от памтивека!"

Април, 1913 г.



49
Наско Џорлев е роден струмичанец, внук на Ристо војвода, другар од Кукуш на Гоце Делчев. Наско Џорлев бил воспитуван и израснат во патриотски дух, што не ретко се изразувал и во неговите песни. Музичкиот талент го води на студии по фолклор во Белград, а по завршувањето се враќа во Струмица, каде што извесно време работи како професор по хармоника и труба. Со формирањето на својот „Ансамбл на Наско Џорлев“, го напушта професорството и тргнува да живее со естрадниот леб, по патишта и турнеи. Како негово откритие секогаш се претставувале видни пејачки имиња на македонската народна песна, како што се Петранка Костадинова, Виолета Митева, но и Уснија Реџепова, а и инструменталистот Ферус Мустафов. Наско Џорлев почина на 27 октомври 2006 по подолга болест. Неговата дејност денес ја продолжува неговиот син, познатиот виолинист, Зоран Џорлев.

Тоа што е интересно, а малкумина го знаат е дека Наско Џорлев напишал балада посветена на трагично загинатите бугарски фудбалери Георги Аспарухов - Гунди и Никола Котков во 1971 година.

"Балада за Гунди и Котков"

http://www.youtube.com/watch?v=_DOFHwkyTlU





Текстот е превземен од http://www.de-zorata.de/forum/index.php/topic,283.0.html
Има и едно интересно искажување поврзано со Наско Џорлев:

Като става дума за Струмица и се сещам за моя приятел Наско Джорлев, който може да се каже че е най-българофилския струмичанец когото познавам.

Когато през 1981 година свирихме с него из Херцеговина (за най-голямо съжаление не можахме да продължим заедно, именно поради натиск от "определени служби" за премахването на "бугарина" от оркестъра ) той ми разправяше за всички онези гонения на които е бил подложен, за цялата онази "масирана атака" срещу неговото самоопределяне. Особено тежко е бил преследван за написването на "Баладата за Гунди и Котков" и едва ли не считан за вътрешен враг. Дълго след това РТБ ( той дори не е допуснат с тази песен до по-известната Юготон ) "стачкува" негов материал, въпреки че плочата става "златна" (благодарение, разбира се на хилядите екземпляри продавани из нашата страна на "черно" (тогавашната македонска "управна интелигенция" определя този вид музика за ШУНД (кич) и санкционира разпространяването й с допълнителни данъци, да не говорим пък, че нашата през това време също третира турбофолкът като КИЧ и в България през онези години дори и няма "официални" изпълнители на този род "неофолклор".

Разбира се, след като забраниш на хората да произвеждат музика близка до тяхната душевност и естетика, те се обръщат до най-близкия еквивалент на "музика за душата" и така в България вместо доморасла чалга, доминира вносната.

Каквото и да е вашето отношение към този вид "дъвка за ушите на шлосера" музика, съгласете се че забраната на каквото и да води до замяната му с най-близкото до него. Едва ли някой сериозен човек може да си помисли, че след като забраниш на родните ценители на този жанр да слушат Шабан Шаулич, Мирослав Илич, Лепа Брена или Цуне и те веднага ще се втурнат да слушат Мусоргски, Вагнер или Владигеров. След като на някого нещо му харесва, направо е лудост това нещо да му бъде забранявано. РАЗБЕРЕТЕ: ВСЕКИ ИМА ПРАВО ДА СЕ РАДВА НА КАКВОТО НА НЕГО МУ СЕ РАДВА!!!

Когато преди три години се срещнах в Скопие с дъщерята на Наско - певицата Софче Джорлева от нея с прескърбие научих че нейното тежко болно детенце (левкемия ) е било лекувано в ИСУЛ (цялото семейство е с изключително доверие към всичко БЪЛГАРСКО ) и дори там е починало въпреки геройските опити на тамошните лекари да направят всичко което име е било по силите в борбата с левкемията.

Песните на Наско са любими и от двете страни на границата, но по конюктурни причини ли, поради незнание ли, но никой досега в България не съм чувал да е написал и ред за този скромен човек, чиито песни са любими на поколения българи и македонци. (по същия начин както и много, много малко се пише за най-гениалния български композитор - националната икона Дико Илиев)

50
Константин Миладинов

Роден около 1830 г. в Струга. Отначало учи при брат си Димитър в Струга, Охрид и Кукуш, след това в гръцката гамназия в Янина и университета в Атина. Известно време (1847-1849) учителствува в с. Търново, Битолско, след което продължава образованието си в Русия. По време на следването си в Московския университет се сближава с Л. Каравелов. Вас. Попович, Р. Жинзифов, Сава Филаретов и други от учещите там българи, поддържа връзки и с Раковски. Сътрудничи на сп. "Братски труд", "Български книжици", в. "Дунавски лебед" и др. и подготвя сборника с български народни песни, в който влизат събираните заедно с брат му фолклорни материали, както и такива, които Димитър и други българи продължават да му изпращат.

 
В 1861 г. с материалната помощ на хърватския католически епископ Йосиф Щросмайер издава Български народни песни, собрани от Братия Миладиновци Димитрия и Константина и издани от Константина - най-хубавия наш фолклорен сборник, съдържащ песни от различни краища на България, по който някои чужди слависти са изучавали българския език. Научил, че Димитър е арестуван (поради интригите на охридския владика-фанариот), Константин тръгва за България. Арестуван и хвърлен също в цариградската тъмница, той умира почти едновременно с брат си в 1862 г. Има предание, че двамата са били отровени от фанариотите.

 
Човек с широка култура и възможности за литературна работа в Русия, К. Миладинов тъгува за родния край, за слънцето на юга и непрекъснато се стреми към родината. Израз на тази носталгия и близост до живота на народа е цялата му поезия, и особено великолепната елегия Тъга за юг.

 
Стихотворенията Бисера, Желание и Голапче са публикувани в "Български книжици", ч. II, кн. I, 1858 г.; На санцето - в "Братски труд". кн. I, 1860 г., а Тъга за юг - в "Дунавски лебед", I, 1860, бр. 20.





Тъга за югъ
Константин Миладинов
(на стружки говор)

Орелски криля какъ да си метнехъ
и въ наши стърни да си прелетнехъ!
На наши места я да си идамъ,
да видамъ Стамболъ, Кукушъ да видамъ;
да видамъ дали сънце и тамо
мрачно угревятъ, како и вамо.

Ако какъ овде сънце ме стретитъ,
ако пакъ мрачно сънцето светитъ,
на пътъ далечни я ке се стегнамъ
и въ други стърни ке си побегнамъ,
къде сънцето светло угревятъ,
къде небото дзвезди посевятъ.

Овде йе мрачно и мракъ м' обвива
и темна мъгла земя покрива;

мразой и снегой, и пепелници,
снлни ветрища и виюлици;

околу мъгли и мразой земни,
а въ гръди студой и мисли темни.
Не, я не можамъ овде да седамъ!
Не, я не можамъ мразой да гледамъ!

Дайте ми криля я да си метнамъ
и въ наши стърни да си прелетнамъ.
На наши места я да си идамъ,
да видамъ Охридъ, Струга да видамъ.

Тамо зората греитъ душата
и сънце светло зайдвитъ въ гората;

тамо дарбите - природна сила
со съта раскошъ ги растурила:

бистро езеро гледашъ белеит
и си одъ ветаръ синотемнеитъ;

поле, погледнишъ или планина,
сегде божева йе хубавина.

Тамо по сърце въ кавалъ да свирамъ,
сънце да зайдвитъ, я да умирамъ.




Бисера
Константин Миладинов

Бисеро моме, Бисеро,
що носишъ бисеръ на гарло?
Твоето гарло хубаво
и отъ дробнаго бисера
хиляда пъти по-бело.

Бисеро моме, Бисеро,
защо со бисеръ покривашъ
твоето гарло хубаво?
Я нейкю бисеръ да баца,
тукъ сака твоето гарло.

Бисеро моме, Бисеро,
за кого низишъ бисеротъ?
За кого готвишъ дарои?
Я дарой бисеръ не сака,
тукъ сака мома Бисера.




Голапче
Константин Миладинов

Голапче, мало хубаво,
голапче златокрилесто,
кога ти дойде при мене?
И кога въ часотъ побегна?
Уще я гласъ ти не слушнафъ,
уще те харно не видофъ.
Дан' ми се, мило налюти?
Дан' ми се добро насърди
заш' не ти хубость пофалифъ?
заш' не ти криля помазнифъ?

Ела ми, мило, ела ми,
ела ми сега при мене.
Я ке ти хубость пофалямъ,
я ке ти криля помазнaмъ,
я ке те тебе назобaмъ
се со дробнаго бисера,
я ке те чува секога,
мое ми мило, в пазува!

51
Возот за Бугарија ги чека милијардите

Пропаднатите гигантски бетонски столбови од недоизградените мостови сведочат за неуспехот да се заврши пругата кон источниот сосед иако се потрошени повеќе од сто милиони евра и неповратно се загубени 15 години

Дотраениот мост на реката Пчиња кај кумановското село Клечовце со шини поставени на изгниени дрвени греди е крајната делница од железничката пруга што треба да ја поврзе Македонија со Бугарија. Во продолжение се издадени две метални прачки, по кои се издолжува земјен пат. Оваа пруга и трасираниот пат се дел од Коридорот 8, кој се протега од бугарското пристаниште Бургас преку Скопје до Валона во Албанија. Делот од Коридорот низ земјава, македонските власти повеќе од 15 години не успеваат да го завршат.

Градежните активности на теренот без подетаљно објаснување беа прекинати пред неколку години. По долгогодишно градење и потрошени повеќе од сто милиони евра, државата успеа да направи само десетици гигантски бетонски столбови за предвидените железнички мостови и да трасира земјен пат до пред Крива Паланка. Железничката пруга кон Бугарија стои недовршена, градежната механизација е повлечена, а почнатите објекти на трасата пропаѓаат. Македонија е единствената земја која не го завршила својот дел од работите, со оглед на тоа дека Бугарија одамна е подготвена за железничкото поврзување со нашата земја, а Албанија ја изгради пругата до Поградец.Екипата на „Дневник“ ја следеше трасата на идната железница за да откриеме што се случува со веќе изградените делови. Мештаните од Клечовце се сомневаат дека пругата некогаш ќе биде комплетирана.

- И да ги постават шините над новата траса, пругата што веќе постои не е употреблива. Најголем дел од металните прачки се украдени и продадени како старо железо. А овој мост не може да издржи човек да помине, а не воз - велат селаните што работеа на нивите крај Пчиња. Следејќи ја трасата, се наидува на неколку големи моста за кои се изградени носечките столбови. Некои од нив се целосно покриени, но најголемиот дел не се. Најголем е мостот кај кратовското село Кетеново. Високите бетонски столбови се покриени до половина со големи блокови, додека останатите се донесени до мостот, но се' уште не се поставени. Според бројките на нив се забележува дека на локацијата се донесени во 2003 и 2004 година, од кога не се поместени. Делови од трасата веќе се обраснати со трева и грмушки, поради што е непрепознатлива.

Според процените, неистрасиран останува делот од Крива Паланка до граничниот премин Деве Баир во должина од околу 20 километри.Уште додека траеја градежните активности на теренот, трасата на пругата постојано се менуваше. Мештаните низ чии населени места треба да минува железницата коментираат дека трасата се менувала како што се менувала и власта, при што разни експерти сметале дека решенијата на нивните претходници се лоши. Крива Паланка се' уште има проблеми поради постојано менување на трасата. Цели 15 години Општината не може да донесе детаљни урбанистички планови, кои зависат токму од тоа каде ќе се движи пругата.

- Околу 15 години чекам одобрени за надградба и реконструкција на семејната куќа, но не можам да го добијам. Одговорот со години е ист - поради нерешените прашања со пругата и немање соодветна планска документација не можам да градам. Со години не можам да го решам станбеното прашање на моето семејство. Многу граѓани го имаат истиот проблем, некои ризикуваат и градат на диво зашто повеќе немаат трпение - вели Блаже Николовски од Крива Паланка, кој живее во близина на трасата на новата пруга.Општинските власти од Крива Паланка немоќно креваат раменици, бидејќи за железницата одлучува Владата. Велат дека и тие трпат штета заради урбанистичкиот хаос.

- Општината не може да гради инфраструктура, да планира индустриски зони, локации за мало стопанство. Трпиме огромни загуби во буџетот бидејќи не можеме да собереме пари од комуналните такси, кои се главниот извор на приходи - вели Драги Трајчевски, градоначалникот на Крива Паланка.Пред повеќе години беше донесено решение за таканаречената вистинска траса, врз основа на која беа изработени нови урбанистички планови за градот. Но, во последен момент повторно се смени трасата, а плановите за кои Општината потроши околу 50.000 евра станаа неупотребливи. Лани проектот конечно беше ревидиран, но општинските власти немаат пари за нова урбанистичка документација.

Од Министерството за транспорт и врски не успеавме да добиеме одговор за тоа колку чини изградбата на железницата и кога таа ќе продолжи. Премиерот Никола Груевски и министерот за транспорт и врски Миле Јанакиески пред една година при посетата на Крива Паланка посочија дека за довршување на железничката пругата се потребни околу 400 милиони евра. Во оваа сума влегуваат пругите кон Бугарија и кон Албанија. Според нив, парите ќе треба да се обезбедат од меѓународните финансиски институции, со оглед на тоа дека досега во пругата се вложуваа пари само од државниот буџет.

Довршувањето на големата инвестиција во железницата не е спомнато ниту во политичката програма на владејачката ВМРО-ДПМНЕ која се однесува на периодот од 2008 до 2012 година. Во делот на планираните инвестиции за Коридорот 8 се споменува само изградбата на патишта кои се дел од овој проект. Приоритет е даден на автопатиштата Куманово-Крива Паланка и Кичево-Ќафасан, а железницата никаде не се спомнува. Експропријацијата на имотите низ кои треба да минуваат автопатиштата веќе е во тек, а нивната изградба се очекува да почне во текот на годинава или најдоцна следната година.
Од пругата купил два стана во Скопје

Дел од граѓаните ќарија од честото менување на трасата за железничката пруга. На еден универзитетски професор државата два пати му експроприрала две ниви во различни села низ кои требало да минува пругата. Уште на самиот почеток од изградбата, државата му платила тогашни 30.000 германски марки за нива во кумановското село Дељадровце. По две години, добил уште 60.000 германски марки за нива во кумановското Клечовце.

- Откако видов дека и по неколку години ништо не се гради на нивите, почнав да ги издавам на луѓе што ги работеа. До денеска нивите стојат така, ништо не се гради таму, а нема ни изгледи дека набрзо ќе почне некаква активност. Со парите што ги заработив од нивите, на двете ќерки им купив по еден стан во Скопје - вели професорот.

Трошоците постојано растат

На почетокот на изградбата на пругата, пред петнаесетина години, тогашниот премиер Бранко Црвенковски најави дека таа ќе биде готова за една година. Оттогаш работите неколкупати беа прекинувани, а трошоците неколкупати се зголемија. Од почетните 120 милиони долари, цената на пругата достигнаа 336 милиони долари. Пред неколку години изградбата целосно беше прекината и одложена на неодредено време, иако дотогаш во железницата беа вложени 125 милиони долари и изградени беа околу 45 отсто од трасата. Градежната фирма „Бетон“ ја тужеше државата и бараше околу 2,4 милиона евра поради разлика во цените и изгубен профит. Раководството на компанијата тогаш предупреди дека запрената изградба ќе биде погубна и оти повеќекратно ќе ја зголеми цената на целиот проект.

„Дневник“

52
Музика / Eurovision Song Contest - Moscow 2009
« на: Март 05, 2009, 11:17:16  »
Оваа година во Москва, и претставниците на Р.Македонија, и претставниците на Р.Бугарија ќе треба да ги минат квалификациите за да земат учество во финалната вечер. Дали ќе се квалифицираат останува да видиме :)

Претставниците на Р.Македонија
Next Time - нешто што ќе остане
http://www.youtube.com/watch?v=wdslZI5uCRs

Претставниците на Р.Бугарија
Красимир Аврамов - Illusion
http://www.youtube.com/watch?v=2ixvOxNdeQo
Видео спот - http://www.youtube.com/watch?v=HfvGadNBdGU

53
Во не толку далечното минато, а во некои места на Македонија и денес има традиција на правење и носење на мартинки (мартенки, мартеници) во текот на месец март, традиционално нарекуван од народот „баба Марта“. Мартинките пред сè се поврзани со доаѓањето на пролетта и ластовичките, со чиешто доаѓање се верувало дека се носи здравје и среќа. За таа традиција во Струшко има запис и во зборникот на браќата Миладиновци (1861 год., стр. 522)



Мартинки.

Ден-та спроти Март-та сучатъ цѫрвено и бѣло предено со цело; и утрина-та го клаваетъ на деца-та на гѫрло, на рѫце и нодзе за здравѥ. Тiе сѣ викаетъ мартинки, и со нимъ въ Струга стретватъ ластовици-те.

Тая вечеръ пременуваетъ места-та, кѫде спавале до тога, за да не ги ядатъ болви. Тои денъ мали-те деца праватъ ластовица отъ дѫрво шикосано, и пеѥтъ по кѫщи-те: "Ластовица идеше, цѫрно море пливаше..." — Во 'си-отъ месецъ не ядатъ зелѥ останато одъ понапрежни-отъ денъ.








Мартинки за 639 новороденчиња во Аеродром

Со цел да ја врати старословенската традиција на славење на празникот Баба Марта, градоначалникот на Општина Аеродром Кирил Тодоровски деновиве им додели по една мартинка на 639 новороденчиња родени во Општина Аеродром минатата година и на почетокот на годинава. Од Општината велат дека целта на доделување на мартинките е да се доближи празникот до најмалите кој во минатото многу се празнувал. Заедно со мартинките, општинарите поделија и флаери на кои пишува дека мартинките треба да се носат од 1 март до расцветување на првото дрво. (Весник „Вест“)

Страници: 1 2 3 [4]