Бугарски Културен Клуб

Ве молиме пријавете (login) или зачленете се (register).

Пријавете се со корисничко име, лозинка и должина на сесија
Напредно пребарување  

Новости:

Автор Тема: Европа и САД за историјата на Македониjа  (Прочитано 174449 пати)

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #195 на: Јуни 08, 2012, 01:07:04 »



Борисов: Не сме съгласни с името "Северна Македония"

България не е съгласна в името на Македония да има географско понятие. Това заяви пред ТВ+ премиерът Бойко Борисов, цитиран от агенция "Фокус". Според него варианти за името като Северна Македония са абсолютно неприемливи, тъй като от географска гледна точка части от страната ни попадат в това наименование.
По думите на Борисов това е предпоставка за териториални претенции към България. "При различни консултации, които са правени с нас, са обсъждани различни варианти. Повтарям, един от вариантите, който попадна при мен, беше за Северна Македония, ако не се лъжа, и аз казах, че това пък ние не бихме го приели, защото утре ще кажат, че Благоевград е македонски", обясни Борисов.
Името “Северна Македония” е най-доброто предложение, дадено досега от посредника на ООН Матю Нимиц, каза бившият македонски премиер Любо Георгиевски преди няколко дни.
Държавното ръководство на Македония трябва да изостави фразата, че проблемът с името е проблем на Гърция и да разбере, че това е наш проблем. Време е държавното ръководство да престани да играе на преговори и да пристъпи действително към решаване на спора, каза Георгиевски.


http://www.segabg.com/article.php?id=603611
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #196 на: Јуни 09, 2012, 08:06:05 »

Борисов към Македония: За нашата добрина ни изкарахте хитлеристи!

Видео

http://bnt.bg/bg/news/view/77768/borisov_v_spor_s_makedonski_jurnalist

Премиерът Бойко Борисов сложи на място журналисти от Македония, според които България "се меша" в спора за името между Македония и Гърция и които го попитаха дали страната ни е антилобист на пътя на Македония към НАТО и ЕС.
 
Повод стана заявеното от Борисов по-рано, че България не може да приеме име на Македония, съдържащо географско понятие, като например Северна Македония, тъй като може да има проблеми след това с териториални претенции.
 
"Когато има думичката "Северна" Македония и като знаем как обичат да коментират подобни теми, впоследствие могат да кажат, че Благоевград е техен. Аз не се меся в работата на други държави. Как ще се казва Македония, това си е тяхно суверенно право, заяви Борисов.

На последвалия въпрос на македонски журналист обаче защо България се намесва в спора за името между Гърция и Македония, Борисов отговори:
 
"Ние не се "мешаме" в никой спор. Ние се "мешаме", само когато слагате хитлеристко знаме и правите такива филми. Тогава "се мешаме", каза премиерът Борисов. Той има предвид филма "Трето полувреме", с който се внушава, че българите са наследници на кръвожадни фашисти и в който знамето със свастиката и българският национален трибагреник са наредени един до друг.
 
"България никога не е имала на знамето си пречупен кръст. България никога не е правила нещо срещу Македония - ние първи ви признахме, ние сме били винаги подкрепа, работихме да ви паднат визите – и сега изведнъж какво - хитлеристки филм за България. И до този момент ние си мълчим – в кое се "мешаме", попита премиерът.

"В цар Самуил ли се мешаме, в Кирил и Методий ли се мешаме, като гоните нашите посланици от паметниците ли се мешаме? Не се мешаме никъде", каза премиерът.
 
"Искаме да сме братя, да се уважаваме и да се почитаме с Македония. Да правим пътища, да правим жп линии и да си развиваме инфраструктурата", каза Борисов.
 
Последва обаче друг въпрос на македонски журналист защо България празнува едни и същи празници с тях.
 
"Не знам защо вместо да си гледате европейската интеграция непрекъснато се задават такива въпроси. Може да празнуваме всякакви празници – те са си наши. Ние сме съседи, но хитлеристи не сме. Ние сме си спасили българските евреи, за което и цар Борис си е понесъл личната жертва. Откъде накъде - непрекъснато ще ни вкарвате в тази тема.
 
Продължавате да чоплите в тази посока. За нашата добрина, за нашето добросъседство, за нашата подкрепа – ни изкарахте хитлеристи. Не е така. Оставете историците да се занимават с историята, вие се занимавайте с финансовата дисциплина, с инфраструктурата, с екологията, с пътищата. Дай с това да се занимаваме премиерите, а историците да ходят и да се разправят по другите теми; да се "мешат", както вие казвате", посочи Борисов.
 
Запитан от македонски журналисти кога ще посети Македония, Борисов отговори: "Когато ме поканят".
 
Той обясни, че македонският премиер беше на посещение у нас, другата седмица ще пристигне премиерът на Косово Хашим Тачи, преди това на посещение са били сръбският президент Борис Тадич и хърватският премиер Ядранка Косор.
 
"Моля ви се, спрете да създавате такива интриги. Имаме да решаваме важни задачи на Балканите", заключи Борисов.
 
По-рано днес медиите в Македония извадиха гръмки заглавия по повод заявеното от премиера, че за България е неприемливо име на Македония, което да съдържа географско определение.
 
Борисов изплашен македонците да не окупират България!
 
Борисов изплашен – македонците ще поискат Благоевград!
 
Това гласят заглавия на македонския "Денешен весник" и на македонската телевизия 24 Вести.
 
И България има своя визия за това как трябва да бъде разрешен спорът за името между Македония и Гърция, отбелязва пък многозначително на сайта си македонският вестник "Дневник".

http://www.dnes.bg/balkani/2012/06/08/borisov-kym-makedoniia-za-nashata-dobrina-ni-izkarahte-hitleristi.160867#13444369504931&if_height=394
« Последно менување: Јуни 13, 2012, 01:41:38 veritas »
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #197 на: Јуни 16, 2012, 10:45:12 »

Дотука сѐ е во ред. Меѓутоа, таткото на Страшо Пинџур, Диме, бил еден од водачите на Тиквешкото востание во 1913 година, кое според историјата призната од „левите сили“ во Македонија, е со пробугарски карактер.

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=61612735458&id=9&prilog=0&setIzdanie=22606
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #198 на: Јуни 18, 2012, 07:57:35 »

Бугарска химна во независна Македонија



Шест години чемер, јад и пелин во душите млади, шест години „тага и болка на погледот срцен“, шест години тегобен живот под новиот режим. И конечно, „силно светнал ден“ и конечно, по неколку неуспешни револуции и бунтови, СДСМ реши да тргне во поход. Којзнае по кој пат, но сега цврсто и непоколебливо, одново го чувме повикот „Доста е!“.
 
И затоа, нека им биде простено на луѓето што се обидоа насила да влезат во Собранието на Скопје. Нека им биде простено, оти нив сон не ги фаќа, ден не ги облева, сонце не ги грее, по ова улично предавство. Сѐ му заборавија на Груевски. Па дури и тоа што не им попушта на Грците, ама преку ова веќе не може да се помине. Да се сменат имињата на улиците во престолнината на некогашната Јужна Србија, а денешна Македонија, па згора на тоа, една од нив да биде крстена со името на „крвникот“ Тодор Александров, тоа веќе не може. Оти што би рекол Блаже Коневски, „се поврати човек во родниот град, по многу време и мака, што оставил еднаш тој не најде пак, тој не најде ништо да мрази и сака“.
Додуша во нашиов пример не е баш дека нема мразење, ама Коневски живеел во друго време. Денес не остана ништо друго освен да се мрази овој терор. И да се урне, макар и насила.
 
И затоа не е време човек сега да се прашува зошто во оваа држава сѐ уште владее црно-белата историска македонска слика. Слика што им дава подароци на сите, а најмногу на Атина. Оти тешко е да се објасни зошто еден го боиме со црно, друг со бело. Тешко е да се објасни според таа слика зошто ги славиме и Илинден и Гоце Делчев, кога токму тој бил против Илинден. Зошто го славиме Даме, а не и Сарафов, кога двајцата биле во истиот илинденски штаб. Зошто го славиме Јане, кој со коњ влегол во Истанбул да ѝ помогне на револуцијата што се кренала за да се спречи автономијата на Македонија. Или зошто го славиме Карев, ама во исто време и луѓето што го затворија и убија неговиот брат Ѓорги. Зошто некои првоборци денес сѐ уште креваат револуции во независна Македонија, а молчеа кога таа стануваше дел од Народна Југославија и кога ги затвораше и убиваше тие што беа против тоа.
 
А не дека сите ја сакаат таа слика од две бои, нацртана уште во 1945 година. Има и такви што мислат дека нашата приказна е со толку многу нијанси, што со денешни очила тешко може да се видат сите бои на тоа време. Биографот на Гоце, Пеју Јаворов, бил Бугарин, некои велат Ерменец, човек што на колена стенографски ги запишувал деталите од своите патувања низ Македонија. Низа години подоцна, кога ослепел поради една несреќна љубов и сакал вторпат да се обиде да се самоубие, бил под заштита токму на неговиот пријател Тодор Александров. Во архивите уште се чува разгледницата што омразениот „крвник на македонскиот народ“ ја испратил до биографот на Делчев од Унгарија, во која му вели дека „ова е земја на убави жени, во која со малку пари можат да се добијат многу задоволства“. Што се битни унгарските убавици за Македонија и за улиците во Скопје? Нималку. Освен што даваат можност да се сфати дека сите тие луѓе го живееле своето време и сите тие имале свои доблести, но и маани. Како што една наша „икона“ од тоа време, чија книга децата ја учат уште во основно училиште, во 1914 година барала од Русија да се обнови санстефанска Бугарија. Но такво било времето. Што не ја менува основната идеја дека сите тие луѓе во крајна линија ги обединувало една нешто - слободата на Македонија. Да им се спори тоа денес од луѓе што уште се колнат во Сремскиот фронт се чини дека е малку претерано.
 
Во спротивно ќе треба да го отпишеме и Ѓорче, оти работел во бугарското МВР како задолжен за бегалците од Егејска Македонија. Не смееме да му поставиме споменик на Чакаларов, оти во Балканските војни носел бугарска униформа, како што тоа било случај и со десетици илјадници други Македонци. Ах, да, Чакаларов е од Костурско, а тоа е во Грција, па ќе ги налутиме и Атина и Брисел и Вашингтон. А најмногу некои нивни поданици во Скопје. За Гоце и да не зборуваме, оти тој, пак, на оној Герџиков од Одринско, кое нема никаква врска со Македонија, му оставил аманет да ја земе за жена неговата единствена љубов Јанка Каневчева доколку нему му се случи нешто. Предавник, нели? Како тој човек поминува кај партијата што го куди својот експодмладок оти пие кафе со внуци и со синови на вмровци, не е сосема јасно. Освен доколку не влегува во шемата на лидерот што пред некоја година се фалеше дека не може да стигне да ги суреди сите жени во Македонија.
 
Од друга страна, можете ли да замислите дека Илинденското востание успеало, но дека претседателот на таа хипотетичка Македонија рекол: независност - да, ама само ако не успее обединувањето со Бугарија. Таков беше планот на Глигоров во оние денови од почетокот на деведесеттите години на минатиот век за спас на Југославија, зар не? Или можете да ги замислите комитските чети на евентуално ослободениот битолски округ, со Питу Гули и со Никола Карев и сите други што сакаат да одат на Солун, ама раководството тоа не им го дозволува зашто така рекла Софија? Тоа раководство би било предавничко, така? А зошто тогаш оние што истото тоа го направија со војниците од касарната на Кале на 7 јануари 1945 година, и наместо на Солун ги пратија на Срем, не се во истиот кош? Да не зборуваме за тоа каков третман би имале оние комити што во ослободената Македонија од 1903 година не би сакале да го почнат заседавањето на Собранието без да биде интонирана бугарската или турската химна, како што тоа го направи СДСМ на конститутивната седница на Собранието на Македонија во јануари 1991 година со „Хеј Словени“.
 
И така можеме да редиме во недоглед. Но сето тоа не би било толку битно, да не има еден друг проблем. А тоа е дека на челништвото на СДСМ, како што стојат работите, најмалку му е битен Александров. Веќе утре ќе го заборават, ако нема луѓе што на него се „палат“ како да е ова време на комунизмот и идеолошките диференцијации кога се расправало без многу факти. И понекогаш човека го фаќа жал што СДСМ така ги употребува луѓето, сметајќи дека нивната заслепеност ќе даде некаков резултат. Тоа што со отворањето на ваквите дилеми само им се даваат подароци на Грците со наводна историска подлога и со наводното фалсификување на историјата што сега го вршат „скопјаните“ е приказна што веќе сме ја раскажувале. Но, се чини, не е лошо одвреме-навреме да се повторува.

 Автор: Дарко Јаневски

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=61812849442&id=13&prilog=0&setIzdanie=22607
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #199 на: Јуни 19, 2012, 03:30:32 »



Спаска Митрова влошава преговорния процес на Македония с ЕС

Видео

http://btvnews.bg/video/news/kazust-spaska-mitrova.html

http://btvnews.bg/bulgaria/politika/shche-osznayat-kolko-vazhno-e-makedoniya-da-vleze-v-es.html

Мислех, че случаят със Спаска Митрова е приключил, каза премиерът Бойко Борисов след като вчера стана ясно, че Върховният съд в Македония е присъдил родителските права на съпруга на Митрова.
„Няма да свържа този случай с нашето отношение към Македония в Европейския съвет, но ще кажа, че България ще бъде много стриктна, когото се приемат критериите за присъединяването към Европейската общност. Изключително стриктна”, подчерта премиерът.

 http://www.segabg.com/article.php?id=605035

Знам какво ще кажат – най-независимият съд е решил така. Добре. Не коментираме съдебно решение. Но, когато дойде ред да коментираме съдебната ви система, ще я коментираме така, както ние преценим.

А ние ще преценим, че тя трябва да е независима, демократична, европейска, толерантна, защитаваща интересите на всички граждани. Ще съдим по европейски критерии", заключи премиерът.

http://www.vesti.bg/index.phtml?tid=40&oid=4902371

Бойко Борисов се закани на Македония заради Спаска Митрова

http://www.24chasa.bg/Article.asp?ArticleId=1427810
« Последно менување: Јуни 19, 2012, 08:06:51 veritas »
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #200 на: Јуни 22, 2012, 07:59:45 »

Билјана Ванковска против Борка Павиќевиќ за “Скопје 2014“



Црногорската еминентна режисерка и драматург, но и колумнистка во неколку српски весници, Борка Павиќевиќ и професорката д-р Билјана Вановска од Филозофскиот факултет влегоа во интернет преписка и дебата за спомениците од проектот „Скопје 2014“.

Ова не е прв текст, објавен на порталите во соседните држави, со доза на цинизам и отворено исмевање на владиниот проект, но одговорот кој овојпат пристигна од универзитетски професор е прва реакција, со тоа и вредна за споделување со јавноста.

Реакцијата на професор Ванковска доаѓа два дена по објавувањето на искуството на Павиќевиќ од средбата со новото Скопје, објавено на интернет сајтот http://pescanik.net/2012/06/zaista-u-cemu-je-stvar/ под наслов „Во што е работата“. Црногорската режисерка прво изразува вџашеност и шок од Трумфалната порта, а потоа и од споменикот на Александар Македонски, особено од неговите димензии. Осветленоста и фонтаната, според неа, оддаваат ласвегасовски впечаток, па таа констатира: „Дали можеби некој се зафркава со него?“.

Павиќевиќ јавните површини ги нарекува уништени, а „климаксот“, како што вели, го доживува од големите нови административни згради на левиот брег на Вардар кои ја потсетуваат на архитектурата на Партенон. Сепак, сублимира дека „Скопје 2014“ делува како советски продукт на власт и моќ, чија цел е да го претвори граѓанинот во нешто мало и послушно. При крајот прашува: „Која е врската на сево ова со земјата која го има Охрид, Свети Наум и 360 цркви околу Езерото, по една за секој ден во годината?“.

Професорката Ванковска во голем дел се согласува со впечатоците на Павиќевиќ, па и самата забележува дека „има споменици, згради, кои не припаѓаат на оваа земја и луѓе“. Нејзиниот одговор може да се прочита на http://pescanik.net/2012/06/zaista-u-cemu-je-stvar/ во текстот со наслов -„Навистина, во што е работата?“.
 
Потоа со доза на разбирање за шокот на гостинката (а нејзина пријателка), Ванковска објаснува дека овој проект беше изграден против волјата на мнозинството граѓани на Скопје и на Македонија и потсетува дека имаше протести, обид за уривање на замислата пред Уставен суд, обид за референдум, но безуспешни.

-Прифатив дека секоја нација мора, порано или подоцна, да изгради споменик на сопствената глупост - забележува Ванковска.

Тоа го препишува на детските болести на македонскиот национализам кои мора да се одболедуваат. Притоа е уверена дека идните генерации ќе обвинуваат и ќе се потсмеваат со сегашните, но сепак најмногу стравува не од кредитните линии со кои овој проект допрва ќе се плаќа, туку од поделеноста на Скопје. Од страна со Александар, и друга со Скендербег, за кој вели дека е изграден спротивно на законските норми, со посредство на странците заради задоволување на желбите албанските партии и поранешни борци на УЧК.

Ванковска прашува и зошто соседните ЈУ републики секогаш се вџашуваат од вакви нешта (како „Скопје 2014“), а не на пример од фактот дека српската влада, па дури и ЈАТ, оваа земја ја нарекуваат ПЈРМ, а СПЦ и става вето на МПЦ при приемот во Друштвото на православни цркви.
 
Притоа заклучува дека на Македонија треба да и се помогне (оние што сакаат да и помогнат), бидејќи е заложник на грчкиот национализам и дека земјава е мало дете во однос на национализмот карактеристичен за соседните ЈУ републики.

- Поентата е, драга Борка, дека сите ние имаме товар на грбот и ги носиме нашите лузни, бидејќи не можеше да се спречи она што ни се случи во изминатите 20 години. Имаме грди споменици. Плативме скапо за нив и ќе плаќаат и други со години. Сепак, Македонија е во нешто различна од другите соседи: нашите споменици се навистина мртви! - вели Ванковска и притоа забележува дека е среќна што земјата нема споменици во форма на огромен број бегалци, воени инвалиди, колективни гробници, мајки завиени во црнина. Дури и последиците од конфликтот во 2001 не може да се споредат со она што се случуваше на територијата на бивша Југославија.

Ја поставува и дилемата дали и 100 години по балканските војни се уште има луѓе кои со своите изјави ги будат духовите од минатото. Како пример го наведува претседателот на Србија, Томислав Николиќ, кој во своето прво интервју за нашите медиуми Македонија ја нарекол „Вардарска бановина“. Со тоа го вратил чувството на „дежа ви“, особено кога најавил дека својата политика кон државава ќе ја крои во согласност со онаа на Атина.







Повеќе на следните линкови:
 



Борка Павиќевиќ: „Во што е работата“
http://pescanik.net/2012/06/u-cemu-je-stvar/
 
Професор д-р Билјана Ванковска: „Навистина, во што е работата?“
http://pescanik.net/2012/06/zaista-u-cemu-je-stvar/
 
 
http://www.dnevnik.com.mk/default.asp?ItemID=99D30974D7AFD945956CD6B7D9D67A8A
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #201 на: Јуни 23, 2012, 02:35:47 »



Македонија извршила геноцид врз Бугарите?!

Контроверзниот бугарски историчар Божидар Димитров откри геноцид врз Бугарите, наводно извршен од македонските власти меѓу 1944 до 1949. За овие настани, а со посебен акцент на случувањата на скопското кале, Димитров ќе снимал филм. Идејата му била да се прикаже дека по Втората светска војна Македонија убила повеќе од 120.000 Бугари, што според неговите проценки е најголемиот геноцид во поновата историја. Димитров тврди дека сите учесници кои на скопското кале барале да се оди на Солун наместо на фронтот во Срем биле ликвидирани од едноставна причина, затоа што се Бугари.
 
Луѓето биле убиени затоа што се Бугари. Целта била да се убие целата интелектуална и политичка елита за да може да се создаде македонска нација, изјави Димитров.
 
Вечер: Господине Димитров, некако нема логика во вашата теза. Како тоа биле Бугари кога само шест месеци претходно истите луѓе и офицери ги ослободиле Скопје и Македонија, токму од бугарските власти?
Димитров: Па... тие биле убивани како вмровци, а тогаш вмровците биле Бугари.
 
Вечер: Но, вистината е дека биле ликвидирани, бидејќи не се согласувале со ставовите на комунистичката партија. И вие тоа го знаете, нели?
Димитров: Не! Не се убива за тоа. Не се убиени бидејќи не се согласувале со таа власт, туку затоа што биле Бугари!
 
Така, Божидар Димитров ја разбира историјата и ги чита историските факти. Македонските историчари, пак велат дека оваа теза е класична небулоза која не заслужува коментар. Во најавата на Димтров за снимање некаков филм, единствено препознаваат негов нов обид да предизвика проблеми меѓу Македонија и Бугарија.
- Од Божидар Димитров може да се очекува се и сешто. Неговите историски ставови и салтомортале ставови во историјата се познати и кај бугарските, но и кај македонските историчари, така што не вреди да му се дава преголемо значење. Тоа е човек, кој се обидува да прави проблеми меѓу Македонија и Бугарија. Историјата за случувањата на скопското кале се јасни. Има документи за тоа, така што нема што посебно да се коментира, вели Тодор Чепреганов, директор на Институтот за национална историја.

Филмот, според контроверзниот бугарски историчар, ќе имал документаристички пристап. Не му биле потребни многу финансии, бидејќи неговата историска архива била доволна за екранизација на ова дело.

http://www.vecer.com.mk/?ItemID=53686D7367D6254DAB76ED71DE93792E

Bulgarians in the Republic of Macedonia

Yugoslavia
Until 1913 the majority of the Slav population of all three parts of the wider region of Macedonia had Bulgarian identity.[7] In 1912, the region of present-day Republic of Macedonia became a part of the Kingdom of Serbia, thus becoming Southern Serbia. During World War II, most regions of Macedonia were annexed by Bulgaria. All local Slavic-speekers were regarded and self-identified as Macedonian Bulgarians.[8][9] After the end of World War II, the creation of People's Republic of Macedonia and of a new Macedonian language, it started a process of ethnogenesis and distinct national Macedonian identity was formed. The new Yugoslav authorities began a policy of removing of any Bulgarian influence, making Macedonia connecting link for the establishment of new Balkan Communist Federation and creating a distinct Slavic consciousness that would inspire identification with Yugoslavia.[10] With the proclamation of the Socialist Republic of Macedonia as part of the Yugoslav federation, the new authorities started measures that would overcome the pro-Bulgarian feeling among much of the population of Macedonia.[11] It has been claimed that from 1944 till the end of the 1940s people espousing a Bulgarian ethnic identity had been oppressed.[11][12] According to Bulgarian sources more than 100,000 men were imprisoned under the new "Law for the protection of Macedonian national honor" for refusing to declare they were ethnic Macedonians.[11][12] Some 1,200 prominent Bulgarians were sentenced to death in the towns of Skopje, Veles, Kumanovo, Bitola and Stip.[12] In 1946 two Bulgarian politicians were sentenced to death and another 74 men jailed for attempting to detach SR Macedonia from Yugoslvaia and join it with Bulgaria.[12] The Communist authorities were successful in removing all Bulgarian influence in the region.[11] In Macedonia the Bulgarophobia increased almost to the level of state ideology.[13]

http://en.wikipedia.org/wiki/Bulgarians_in_the_Republic_of_Macedonia


Macedonians (Bulgarians)

According to Encyclopaedia Britannica, at the beginning of the 20th century the Macedonian Bulgarians constituted the majority of the population in the whole region of Macedonia, then part of the Ottoman Empire.[8] The functioning of the Bulgarian Exarchate than aimed specifically at differentiating the Bulgarian from the Greek and Serbian populations on an ethnic and linguistic basis, provided the open assertion of a Bulgarian national identity.[9]

The nation-building process was politically motivated and later reinforced by strong Bulgarophobia and Yugoslavism.[19] The new authorities began a policy of removing of any Bulgarian influence and creating a distinct Slavic consciousness that would inspire identification with Yugoslavia.[14] With the proclamation of the new Socialist Republic of Macedonia, there were started measures that would overcome the pro-Bulgarian feeling among the population.[20] It has been claimed that from 1944 till the end of the 1940s people espousing a Bulgarian ethnic identity had been oppressed.[20][21] According to Bulgarian sources more than 100,000 men were imprisoned and some 1,200 prominent Bulgarians were sentenced to death.[20][21] In addition, the inconsistent policy to the Macedonian Bulgarians led from Communist Bulgaria at that time has thrown most independent observers ever since into a state of confusion, as to the real ethnicity of the population even in Bulgarian Macedonia.[22][23] Practically as a consequence the rest of this people, with exception of Bulgaria proper, were eventually macedonized, hellenized or albanized.[24]

Nevertheless people with Bulgarian consciousness or Bulgarophile sentiments still lives in the Republic of Macedonia, Greece and Albania.[25][26][27]

http://en.wikipedia.org/wiki/Macedonians_(Bulgarians)


Results of Yugoslav Konz-Lagers

Together with Foibe massacres, these successive tortures of Yugoslav Konz-Lagers in 1945-1990 were very efficaceous means for eliminating undesired ethnic groups from Yougoslavia, either by their direct killings, or chiefly by forcing their exile. After all available indications together, about 3/5 of eliminated ethnic victims in post-WW2 Yugoslavia were Croats, then also partly Hungarians, Albanians, Macedonians, and rarely others. The result is that at least 1/3 of preexisting Croats were eliminated from Yugoslav territory (either by massacres or by forcing exile). In some attractive Yugoslav areas, these eliminations were even more efficaceous and radical. E.g. in the fecond plain of Bacska county (northeastern Yugoslavia - now northwestern Serbia) Hungarians were a former majority, but after WW2 there are decimated to 1/5 there. Especially in Dalmatian mainland, aborigine coastal Croats or Chakavians prior to WW2 included 21% of all Croats, and recently they are decimated in 12% only i.e a half of them disappeared in foibe, camps and exile. Moreover, in Montenegro coast 90% of former southern Croats now disappeared being a subtotal genocide there...

http://en.metapedia.org/wiki/Konz-Lagers_of_Yugoslavia

На 7 януари 1945 г. в Македония започва "Кървавата коледа"

На 7 януари 1945 г. активистите на компартията на Титова Югославия започват избиването на хиляди хора с българско самосъзнание във Вардарска Македония. Този ден остава в историята като Кървавата коледа, тъй като началото на клането съвпада с началото на християнския празник. ...

http://www.dnevnik.bg/sviat/2009/01/06/6...kurvavata/

- 65 г. от „КЪРВАВАТА КОЛЕДА” във Вардарска Македония, когато са избити 1 200 македонски българи, а през следващите няколко дни още над 23 000, с цел да се заличи завинаги българското и се наложи със сила и страх сърбизация на населението (07.01.1945)

http://libpz-bg.com/kalendar.htm

1945 - Кървавата Коледа

http://vbox7.com/play:c8a418a5

На 7 януари 1945г. палачите на комунистическият лидер Тито убиват хиляди българи във Вардарска Македония. Историята помни този ден като „Кървавата” Коледа. През 1945г. Коледа се е празнувала на 7,8 и 9 януари. Точно тогава югославската комунистическа партия подготвя кървава баня за българи във Вардарска Македония. Погубени са 1200 българи, списъците за които са подготвени от Лазар Колошевски. Целта е била да се заличи българското самосъзнание и много бърза сърбизация. По време на репресиите през 1945г. по пътя между Охридското и Преспанското езеро, по чукарите на Галичица край с. Тешево и др. селища намират смъртта си 23 000 българи. Преспанското езеро поглъща телата на много от тях. Няма град във Вардарска Македония, който да няма своята кървава голгота. Над 130 000 българи са изселени, изгонени и преследвани, изпращани в концлагерите на Титова Югославия. Въпреки нестихващата болка по безследно изчезналите и гниещите в концлагерите, българският национален дух се оказва несломим. Кървавата Коледа остава най-черният и най-зловещият ден в българската история.

http://www.omda.bg/nova_joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=390:q&catid=44&Itemid=115

По повод годишнина от т.нар. Кървава Коледа ВМРО- Пловдив организира панахида в църквата „Св. Троица” от 11:00 часа на 7 януари/сряда/. На панахидата ще присъстват кметът на гр. Пловдив г-н Славчо Атанасов, предс. на ОбС г-н Илко Илиев, кметът на р-н Южен г-н Александър Колев, зам. кметът на Южен- Пламен Начев, както и кметът на р-н Тракия г-н Гиньо Матев. Всички заедно ще сведем глва и ще отдадем почит на едни истински мъченици на българщината.

На 7,8 и 9 януари 1945г., Коледа по стар стил, във Вардарска Македония са избити организирано 20 000 българи. Доктори, юристи, инжинери, учители, попове, търговци и занаятчии, са зверски изтребени от палачите на Титова Югославия. За 3 дни, целият елит на българското население от Македония е погубен, за да се унищожи българщината във Вардарско. Сред тях са д-р Димитър Гюзелев от Дойран, инж. Димитър Чкатров от Прилеп, д-р Константин Робев от Битоля, инж. Спиро Китинчев от Скопие, д-р Асен Татарчев от Ресен, Роза Койзаклиева- учителка от Щип, Илия Коцарев- юрист от Охрид и хиляди други.

http://www.bgfactor.org/news.php?cm=13&nid=46203

Македонската кървава коледа

http://www.google.bg/#q=%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%82%D0%B0+%D0%BA%D1%8A%D1%80%D0%B2%D0%B0%D0%B2%D0%B0+%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B5%D0%B4%D0%B0&hl=bg&sa=N&prmd=v&source=univ&tbs=vid:1&tbo=u&ei=iQ70S8HcDZeCmwPb6uSKDQ&oi=video_result_group&ct=title&resnum=4&ved=0CCwQqwQwAw&fp=9acea912517afb5



Македонската кървава Коледа

Автор:
Веселин Ангелов

Тази книга представлява изследване, посветено на способите, чрез които през 1943-1946г. Вардарска Македония се създава и утвърждава като македонска република в югославската федерация. Написана е въз основа на източници от македонски и български архиви, на материали от тогавашната югославска, македонска и българска преса.

http://www.mobilis.bg/articles/view/17932

Разказът на съпругата на Венко Марковски

Филимена Марковска за терора над македонските българи

http://www.youtube.com/watch?v=D0-QeGh8Qkg
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #202 на: Јуни 25, 2012, 07:59:23 »

Бугарија подготвува црвен картон за Македонија во ЕУ

„Горчлив е заклучокот дека Скопје не разбира добри зборови. Бугарија во Скопје во некои случаи се третира полошо и од Грција, иако прва ја призна Република Македонија“, е заклучокот од тркалезната маса во Софија

Во петокот во Софија се одржа тркалезна маса на тема „Каде оди Република Македонија“, на која учествуваа европратеници, пратеници, историчари, амбасадори и политиколози. Оваа тркалезна маса дојде по острите изјави на бугарскиот премиер Бојко Борисов дека Софија е против името „Северна Македонија“, за нашата држава затоа што тоа ќе изразувало територијални претензии. Станува очигледно дека односите со Македонија, инсистирањето на бугарскиот карактер на македонското население, повторно станува важна тема во бугарското општество. Пренесуваме еден значаен дел од таа расправа.

Да и покажеме на Македонија жолт картон и да и поставиме услови за членство во Европската унија. Ваква порака произлезе од петочната тркалезна маса во Софија на тема "Каде оди Македонија", на која учествуваа четворица европратеници, заменикот-претседател на бугарското собрание, пратеници, поранешни амбасадори во Скопје, истакнати историчари и експерти.

"Да се краде историја е како да се краде територија", истакнал Љубомир Иванов, претседател на фондацијата "Манфред Вернер", на адреса на Македонија. Како што пренесува бугарската агенција Фокус, тој категорично побарал Бугарија да постави два услови за влегување на Македонија во Европската унија. Прво - во македонските учебници по историја да се признае бугарската идентитет на Самуил и другите Бугари, за кои во Софија се тврди дека ние сме ги прогласиле за Македонци; и второ, да се прекине наводната дискриминација на Бугарите во Македонија со македонскиот устав. Според него, учебниците и уставот треба да станат бугарската црвена линија со што јасно ќе се кажело дека ако Македонија не ги исполни - не одговара на европското барање за добрососедски односи. По неколку жолти картони, треба црвен, инсистирал Иванов.

"Да престанат да плакнат мозоци на младите генерации преку фалсификување на историјата. Тоа води до една историска дијагноза - да се биде Македонец по националност. Тие се раздвоени - секое утро зборуваат во огледало 'Јас сум Македонец. Јас ја мразам Бугарија", истакнал академик Георги Марков.

Тој нагласил дека македонска нација била создадена по Втората светска војна од Тито по коминтерновски рецепт, вклучувајќи анти-бугарска основа. Марков на собирот во Софија побарал да прекинело фалсификувањето на фалсификувањето на историјата.

"Не им треба да фрлаат 80 милиони евра, кога имаат 30 проценти невработеност и држава што едвај дише. Само еден споменик треба да издигнат - на маршал Тито - тој е таткото на македонската нација", категоричен бил академикот.



Тој исто така побарал Македонците да ги менуваат учебниците по историја. "Самуил, Кирил и Методиј, Гоце Делчев, браќата Миладиновци, Пајсиј Хилендарски - тоа се македонски Бугари. Тие се самоопределуваат како Бугари, а тоа дека некој се определува сега во Скопје како Македонец - тоа е негов проблем", додал Марков. Според него, во Софија има повеќе Македонци отколку во Скопје, а кај нас да си Македонец било прашање на професија - многу атрактивна за политичари и академици.

Потпретседателот на бугарското собрание, Георги Пирински, предложил да се иницира заеднички состанок на парламентарните комисии за европски прашања и за надворешна политика на која ќе се разгледаат прашањата за односите на Бугарија со Македонија.

Долгогодишниот дописник на Бугарската телевизија во Скопје, Коста Филипов, тврдел дека во Македонија има медиумски мрак во однос на прашањата со Бугарија и дека препораките на Европскиот парламент за почитувањето на Бугарите и на бугарската историја воопшто не се познати во Македонија.

Сепак, потребно било "да и се помогне на Македонија да ги надмине своите проблеми, а не да се гледа на нивната самосвест со потсмев", бидејќи само така можат и двата народа да одат напред, рекле учесниците. Некои од нив зборувале дека ако Македонија се пушти во ЕУ, ќе станеле три пати побрутална и дрска. Според лидерот на софиското ВМРО, Красимир Каракачанов, бесмислено било зборувањето за темата, ако бугарската политичка елита не формулирала неколку едноставни нешта.


"Треба да си одговориме на прашањето дали имаме интерес Македонија да биде обезбугарена, албанизирана и србизирана. Дали имаме интерес по 40 години на нашата граница сосед да ни биде албанското население", порачал Каракачанов. "Албанците имаат многу јасна стратегија, не си прават илузии и зборуваат многу јасно за еден народ, една држава - Голема Албанија", коментирал лидерот на ВМРО.

"Ако отворите веб-сајтот на Министерство за надворешни работи, ќе видите темите за Мјанмар, Сирија и какви ли не други глупости за кои ни најмалку не сме заинтересирани, но нема да видите проблемот со ниту еден Бугарин, кој е смачкан во Македонија. Ние правиме конференции и зборуваме празни приказни ", нагласил Каракачанов.

"Бугарија, која прва ја призна Република Македонија, не се третира подобро од Грција, а во некои случаи и полошо", се пожалил европратеникот Евгениј Кирилов. "До нас живеат браќа. Прашањето каде оди Република Македонија си го поставивме сите ние, си го поставуваат сите наши граѓани. Треба да дадеме одговор. Не само на прашањата поврзани со минатото, туку да дадеме една основа за односите со Република Макдонија", рекол Кирилов.

"Горчлив е заклучокот дека Скопје не разбира добри зборови. Ајде - не сме како Грците да им извадиме црвен картон, но крајно време е да им извадиме жолт картон, да ги предупредиме дека тоа не е европско однесување", коментирал академик Георги Марков, директор на Институтот за историја на Бугарската академија на науките. Според Марков, Македонците можат да се потпрат на поддршка од страна на Бугарија за членство во Европската унија, но таа поддршка не смее да биде безусловна, бидејќи се злоупотребува.

"Пред 12 години амбасадорот Ѓорѓи Спасов уште од вратата ми замавна со прст и ми рече: 'Професоре, јас сум Македонец. Имам право на самоопределување'. Јас му велам - убаво, имате право на самоопределување како Македонец, но тоа не значи дека вашиот дедо не бил Бугарин. Оваа историска дијагноза ги раздвојува и затоа паднаа во крајност да се убедат дека имаат некоја нов национален идентитет, па отидоа дури во антиката и градат споменици за 80 милиони евра и Триумфалната порта. Историјата таму стана голема политика", изјавил академик Марков.

Некои од учесниците во дискусијата биле поумерени. "Рано е уште да даваме дури и жолти картони на Македонија. Треба да ја разбереме драмата на оние кои ги прекоруваме - дали се преправаат или се уплашени", рекол историчарот Андреј Пантев, пратеник од Коалицијата за Бугарија.

"Пред да ги потврдиме работите кои се повторуваат на сите конференции, треба да си го поставиме прашањето - зошто нешто не оди? Можно ли е 45 години култивирање на антибулгаризам да избришат векови заедништво, судбина, јазик, култура, менталитет? Како е можно? Ова прашање треба да си го поставиме на нас. Очигледно е дека дебатирањето какви Македонци се, каков дијалект зборуваат не функционира", изјавил Антев. "Тие историски се Бугари, но има метаморфоза, една еволуција, која треба да ја имаме предвид и тоа е прашање на суптилност од наша страна", рекол Пантев. "На оваа земја треба да се помогне, но да и се потсмевате, бидејќи резултатите се контрапродуктивни", заклучил Пантев.

"Нека прават што сакаат, нека се делат, нека се федерализираат, но да не посегнуваат по нашата територија и нашата историја", беше следната порака во дебатата. Според овие оценки, по Самуил и Гоце Делчев, се посегнувало и на историски дејци кои до вчера биле табу кај нас, па се именувала улица и се подготвувал споменик на Тодор Александров и на Симеон Радев. "Прашање на време е кога ќе стигнат до Александар Протогеров и Дрангов, а нема да изненади ако еден ден и Ванчо Михајлов осамне со споменик во Скопје", бил еден од коментарите на собирот.

"Бугарската политика се соочува со еден исклучително сложен тест, бидејќи ако е тврда, предизвикува антибугарски кампањи, а ако е мека, промовира притискање на македонските Бугари. Потребен е исклучителен такт и не жолти картони туку да се охрабруваат бугарскиот бизнис и бугарската телевизија, весници", истакнал политикологот Емил Митев.

Според поранешниот амбасадор на Бугарија во Македонија, Александар Јорданов, порано бугарската политика во однос на Македонија се засновала на тезата дека сите Македонци се Бугари. Сега, пак, се гледала промена и се слушаат изјави за заштита на Бугарите во Македонија. "Тогаш треба да прифатиме дека и во Бугарија има македонско малцинство. Оваа нова позиција бара анализа со учество на државното раководство", рекол Јорданов.

Според европратеникот и кусо време известувач за Македонија, Кристијан Вигенин, Бугарија има интерес нашата држава да ги започне преговорите на ЕУ "бидејќи во рамките на преговорите за поединечни глави имаме можност да отвориме цел спектар на прашања". "Премиерот на Македонија Никола Груевски со неговата партија и Бојко Борисов со ГЕРБ да седнат и да размислат што може да се направи, да ги стават на принципиелна европска основа овие проблеми и да се обидат да ги решат, а не да нафрлаат реплики во медиумите, што е несериозно", искоментирал Вигенин. Според него, ако пристапот на Бугарија е премногу агресивен, тоа им помага на властите во Македонија да се самозатворат, а тоа ја лишува Бугарија од можноста да има нормален дијалог не само на владино туку и на сите други нивоа. Тој објави дека БСП и Социјалдемократскиот сојуз на Македонија планираат серија иницијативи за создавање на нормална атмосфера на дијалог.


http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=BD3A823C591A8549B39D8E9EEB07DE38
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #203 на: Јуни 25, 2012, 08:13:36 »



Още един торент където онлайн можете да гледате американски филми транслирани на български.

http://filmitv.net/
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #204 на: Јули 03, 2012, 07:13:48 »



Американски и домашни археолози трагаат по најголемиот пејонски град во близина на Свети Николе

Штип - Група археолози, студенти, професори и волонтери од Америка и од нашата држава, летово упорно работат на археолошкиот локалитет Градиште, во близина на Свети Николе. Нивната надеж е голема дека токму таму ќе најдат материјални докази со кои ќе се потврди претпоставката за постоењето на најголемиот пејонски град, Била Зора. Под стручното водство на вишиот кустос, археолог Стефан Данев, археолозите овде ќе работат до 23 идниот месец.

„Долги години стручната јавност укажува на фактот дека најверојатната локација на која некогаш бил најголемиот пејонски раноантички град, Била Зора, кој датира од осмиот до вториот век пред нашата ера, е токму на Градиште, во близина на светиниколското село Кнежје. Уште во 1975 година професорот Иван Микулчиќ говорел дека Била Зора треба да се бара тука. Сепак, првите посериозни истражувања се започнати дури во 2008 година, кога Народниот музеј од нашиот град се јавува како носител на активностите со поддршка од Министерството за култура, а во соработка со фондацијата ’Кањон Лејк’ од САД. Истражувањата во континуитет траат последните пет години“, вели Илија Стоилев, директор на Народниот музеј во Свети Николе.

На овој локалитет работеле археолози, студенти по археологија и историја и волонтери, вљубени во тајните на минатото од Европа, САД па дури и од Нов Зеланд. Се работело во форма на теренско училиште при што се вршени систематски археолошки истражувања и проучувања на пронајдените артефакти кои се чуваат во депото на музејот во градот. „До овој момент не е извршена конзервација на пронајдениот материјал од овој уникатен археолошки локалитет. Тоа е неопходно ако сакаме истиот да го презентираме пред домашната и светска јавност. Ние сметаме дека тоа е од исклучително значење бидејќи овој локалитет, со досегашните истражувања и откриените артефакти ја докажа својата специфичност и единственост“, вели Стоилев.

Од досегашните истражувања се' уште не се откриени доволно добри докази во однос на претпоставките дека тука бил лоциран најголемиот пејонски град. Сепак, пронајдените садови, керамички и метални предмети говорат дека се работи за типично таков град.

„Истражувањата почнаа во почетокот од овој месец, а нашата општина очекува, со доистражувањата на овој локалитет да привлече голем број туристи. Нашите очекувања се дека Министерството за култура овој археолошки локалитет ќе го стави на списокот на капитални локалитети и согласно на тоа ќе издвои повеќе пари за наредните истражувања. Сумата од само 300.000 денари за оваа година е премала и ние ќе инсистираме на значително поголема финансиска поддршка. Како институција од областа на музејската дејност ние сме му исклучително благодарни на нашиот стручен тим за посветеноста, а посебно сме му благодарни на нашиот партнер ’Кањон Лејк’, кој со финансиски и човечки ресурси придонесува за поголема динамика во истражувањата. Благодарни сме и на локалната самоуправа, која со материјални и технички средства ни помага да ја одгатнеме тајната на Била Зора“, појаснува Иван Стоилев.

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=E10C6BD94D8682439E7C901C63FA2C46
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #205 на: Јули 03, 2012, 07:39:31 »

Автобиографијата на Георгиевски полна со обвинувања кон сопствениот народ


Љубчо плука по Македонците, но ги радува Грците

Во обидот да ја посрамоти Македонија, Георгиевски не пропушта можност да ги понижи и Македонците. Грчките медиуми, очекувано, никако не ја пропуштаат шансата да направат сензација од неговите изјави и ставови. Делот од автобиографијата на Георгиевски во кој го обвинува сопствениот народ дека е најголем фалсификатор на историјата на Балканот е последната епизода во оваа

- Во продолжение на најновата сензација што им ја приреди Георгиевски, грчките медиуми приложуваат и постара видеоснимка во која тој тврди дека Македонците имаат само 100-годишна историја и дека требало да се задоволат со неа, а не да крадат историја од Грците, од Бугарите и од Албанците. Останува отворено прашањето - дали според Георгиевски и Стоби и Хераклеа можеби датираат од пред 100 години, јави дописникот на Нетпрес.

http://www.vecer.com.mk/default.asp?ItemID=9742EFDB02BB5E4EA528B583D2E77E48



Stobi

Stobi (mod. Gradsko) was an ancient town of Paeonia, later conquered by Macedon, and later turned into the capital of the Roman province of Macedonia Salutaris[1] (now in the Republic of Macedonia). It is located on the main road that leads from the Danube to the Aegean Sea and is considered by many to be the most famous archaeological site in the Republic of Macedonia. Stobi was built where the Erigón river (mod. River Crna) joins the Axiós river (mod. Vardar), making it important strategically as a center for both trade and warfare.

In September 2010, it was announced that part of a €53,000 grant by the US government for restoring and conserving landmarks around Macedonia will go to Stobi.[2]

http://en.wikipedia.org/wiki/Stobi



Heraclea Lyncestis

Heraclea Lyncestis also spelled Herakleia Lynkestis (Greek: Ἡράκλεια Λυγκηστίς or Ἡράκλεια Λύγκου) was an ancient Greek[1][2] city situated 2 km south of the present-day town of Bitola, Republic of Macedonia.[3] It was founded by Philip II of Macedon in the middle of the 4th century BC, after he had conquered the surrounding region of Lynkestis and incorporated it into his kingdom of Macedon. The city was named in honor of the mythological Greek hero Heracles. The epithet Lynkestis means "the Land of the Lynx" in Greek.

Heraclea was a strategically important town during the Hellenistic period, as it was at the edge of Macedon's border with Epirus to the west, and to the non-Greek world to the north, until the middle of the 2nd century BC, when the Romans conquered Macedon and destroyed its political power. The Romans divided Macedonia into 4 regions and Heraclea was in the fourth region. The main Roman road in the area, Via Egnatia went through Heraclea, and Heraclea was an important stop. The prosperity of the city was maintained mainly due to this road. Objects discovered from the time of Roman rule in Heraclea are: Votive monuments, a portico, thermae (baths), a theatre and town walls. In the early Christian period, Heraclea was an important Episcopal seat. Some of its bishops are mentioned in synods in Serdica and other nearby towns. From this period are the ensembles of the Small and Great (Large, Big) basilica. The Grave (Funeral) basilica with a necropolis is located east of the theatre.

http://en.wikipedia.org/wiki/Heraclea_Lyncestis
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #206 на: Јули 04, 2012, 12:59:33 »

Не е лесно на македонистите! Секак въртат и сучат, ама се не можат да докажат дека не са българи.



Интервју - Делчев и Александров не се споредуваат

Александров е експонент на бугарската политика, а Гоце Делчев е жесток противник на туѓите вооружени пропаганди кон Македонија, оценува академик Иван Катарџиев

Љупчо Поповски


Господине Катарџиев, што е ова што се случува со имињата на улиците во Скопје и никнувањето споменици како печурки. Дали Македонија ја преиспитува својата историја или е тоа е само каприц на оние што владеат?

Јас имам добро искуство со прашањето за промена на имињата на улиците. Како член на Градскиот совет на Скопје четири години бев претседател на Комисијата за промена на имињата на улиците. Но, тогаш методологијата не беше таква каква што е сега. Четири години низ еден демократски процес добивавме мислења на луѓето, особено за улици кои ги надживеало времето, а кои биле поврзани со Октомвриската револуција, времето на некои советски градови, некои личности кои се непознати. Добивме конкретни предлози од сите институции, Институтот за историја, Институтот за македонски јазик, Институтот за фолклор, од Академијата, од Универзитетот... од се' што е релевантно во областа на науката и од културата. Притоа, водевме сметка во списокот на предлози на имиња да бидат внесени и етничките заедници, имаше предлози и за албански, турски, влашки и српски личности. Имам документација од тој период, комплет од четири кутии со сите имиња што беа предложени. Нам ни остана обврската тој материјал да го селектираме, да го изанализираме и потоа да му го дадеме на Градскиот совет. Но, шест месеци пред локалните избори не смее да се работи на вакви промени и така работата остана незавршена. За тоа доживував пофалби дека е демократски и принципиелен предлог. Од ова сега што го гледам, мислам дека сегашните предлози се повеќе резултат на определена политика на актуелниот режим со оглед на потребата да наметне улици кои одговараат на неговата идеолошка ориентација.



Дел од имињата што беа променети се поврзани со градови и држави кои му помогнаа на Скопје по земјотресот да се рехабилитира, да се обнови. Дали е тоа отстапување од граѓанскиот пристап што го имаше Скопје?

Непродуктивно е и тешко е да коментирам кога не ја знам аргументацијата зошто се променети овие имиња на улици. Зошто е променета „Мексичка“, зошто е променет „Стив Наумов“, зошто се дадени имиња на улици на митологизирани личности. Не знам кој го одлучил тоа - дали Комисијата, дали Владата, дали идеологијата, политиката на актуелната власт. Меѓутоа, да смените улици како што се „Мексичка“ или „Циборовски“ е несфатливо и нелогично. Скопје по земјотресот беше прогласен како меѓународен град кој ја изразуваше светската солидарност. Реакциите на Слободан Унковски и Влатко Стефановски се логични. Тоа се реакции на изградена свест. Несфатливо е градска власт, која е повикана да води сметка за мислењето на граѓаните, на своја рака да ги менува улиците.



Тодор Александров со децении беше обојуван со црни бои. Сега врз него се насочени најсилните рефлектори. Ја знаеме ли целосната вистина за мистериозниот Александров?

Премногу се исполитизира проблемот за Тодор Александров. Чув дека се повикуваат на мое пишување. Тодор Александров е врзан со бугарската политика и е нејзин експонент. Името ВМРО нема врска со името ВМОРО. Или ако сакате точно да знаете (што овде тешко се прифаќа, а е документирано) првото име на организацијата е Блгаро-македоноодрински револуционерни комитети. И тоа е под влијание на движењето во Бугарија по Руско-турската војна во 1878 година. Подоцна, бидејќи тоа име не ги одразуваше потребите на овој народ, ниту неговата свест, беше променето во Тајна македоноодринска револуционерна организација (ТМОРО). Притоа, многу е значајно што стоеше името Одринско. Можеме сега да претпоставуваме дали тоа беше од причина за солидарност на Македонците и на Бугарите во Тракија во битката против османлискиот режим или имаше други причини, но тоа стоеше се' до 1920 година. Во 1920 година, по наредба на генералската лига во Бугарија (генерал Русев, генерал Бојков) е основана организацијата ВМРО.

До 1920 година и потоа Тодор Александров и' служи исклучиво на бугарската политика и е врзан за реализација на програмата на царот Фердинанд за освојување на Македонија во балканските војни и во Првата светска војна. Во еден момент, им помогна на оние што извршија пуч во Бугарија против Александар Стамболиски. Тој им вети логистичка поддршка заедно со Ванчо Михајлов. Договорот беше - ако не успеат пучистите, тој ќе им обезбеди помош во Пиринска Македонија, затоа што Србите го протераа одовде. Ако успее пучот, тој сакаше да биде раководител, односно да именува бугарски амбасадори, да биде кадровик во полицијата. Но, ниедна власт не е подготвена да се откаже од своите ингеренции во однос на некој друг. И пучистите го тргнаа настрана Александров.

Тој веднаш потоа разви теорија дека неговата ВМРО е блиска по сфаќање со Комунистичката партија на Советскиот Сојуз, бидејќи и комунистите се залагале за решавање на социјалните проблеми на луѓето. Есента 1923 година потпиша договор за соработка со Советскиот Сојуз. Потоа тој во Советскиот Сојуз ги прати зет му Михајло Монев и Димитар Влахов и тие оттаму му одговорија дека се многу добро примени и дека имаат поддршка од Москва. Влахов таму го напиша познатиот Мајски манифест од 6 мај 1924 година. Манифестот е најголемиот исчекор, без оглед на тоа дека Тодор Александров не е негов автор, затоа што во него се обвинуваат соседните земји за аспирации кон Македонија и се доведува до степен на признавање на македонскиот идентитет и јазик. Меѓутоа, потпишувањето на овој акт беше сфатено како директна соработка со Коминтерната и во Бугарија дојде специјално еден пратеник на францускиот Ке Дорсеј, руски емигрант, и изврши притисок по секоја цена да се раскине тој договор. Тодор Александров отиде во Лондон да објаснува и кога сфати дека се наоѓа во тешка ситуација, се откажа од потписот.



За Мајскиот манифест отишол во Лондон?

Да, отиде во Лондон да ја објаснува својата позиција и да каже дека тоа е манипулација. Александров е убиен по наредба на генералската лига, на чие чело беше генерал Русев, во договор со Ванчо Михајлов. Тие сфатија дека неговата постапка може да има непријатни последици за бугарската политика и го заменија со Ванчо Михајлов. И не само тоа, потоа бугарската политика се обиде да го искористи, да го изманипулира, па го прогласија дури и за светец, така што тоа добро говори за местото на Тодор Александров. Тоа не значи дека потпишувањето на Манифестот, кој е пишуван од Влахов и еден бугарски комунист Карлаков, значи апсолутно алиби за целокупната активност на Тодор Александров која е врзана од 1905 до 1920 година со бугарската политика. Александров и Александар Протуѓеров во 1917 година беа одликувани од Кајзерот на Германија за храброст.



Зошто Александров никогаш не кажал дека е Македонец, а се залагал за автономна Македонија како дел од една Бугарија?

Прашањето за автономна Македонија е посебен проблем. Тоа е во генетиката на македонското национално револуционерно движење. Особено во време на Илинденското востание. Ни Крушевската Република не беше замислена како самостојна независна македонска држава, туку како автономија во рамките на Отоманската Империја. Истото тоа му беше целта и на Јане Сандански 1908 година во време на Младотурската револуција. За Софија најприфатливо беше постоењето на две бугарски држави - едната Македонија во границите на етничка Македонија, а другата во Бугарија. На тој начин Бугарите во Македонија би биле во ситуација да им се спротивстават на Србите и на Грците.



Каде е местото на Тодор Александров на тој пиедестал, подолу или погоре?

Тоа е прашање на оценка. Како го цените до 1920 година - како го цените убиството на Ѓорче Петров, на Панчо Михајлов, на некои други Македонци во Бугарија, кои не сакаат да го прифатат на чело на ВМРО и бараа лидерот на организација да се избере по демократски пат на конгрес. Ѓорче Петров го ликвидираа токму поради таквото залагање. Александров е контроверзна личност која е конзистентна во поглед на извршување на задачите што му ги поставува бугарската политика, прво Фердинанд, а потоа цар Борис и која во еден момент по 1923 година, по државниот удар во Бугарија, кога беше тргнат од власта, побара контакт со комунистите како спротивставување на бугарската политика и се заложи за потпишување на Манифестот и за релативното издвојување на македонската самостојност.

Тој во еден момент побарал Вардарска Македонија, односно Македонија, да се обедини во рамките на Кралството СХС, како автономна држава со признавање на бугарскиот карактер на Македонците.



Зошто сега со подигањето на споменикот, именувањето на улицата, на мостот „Тодор Александров“ оваа владејачка гарнитура настојува да го издигне на исто рамниште како Гоце Делчев?

ВМРО кое е формирано 1920 година и нема врска со она ВМРО формирано од онаа група од шест души во која подоцна Гоце Делчев стана доминантна личност. Второ, не може да се прави никаква споредба меѓу Гоце Делчев и Тодор Александров. Александров е експонент на туѓа политика, со исклучок во 1923 и 1924 година, а Гоце Делчев е жесток противник на туѓите вооружени пропаганди кон Македонија. Тодор Александров формираше чети од македонската емиграција во Бугарија и ги вметнуваше преку границата во Вардарска Македонија, но не и во Егејска Македонија, за вршење тероризам. А Гоце Делчев изгради комплетна воена четничка структура покрај границата со Бугарија за да ја спречи инфилтрацијата на бугарски чети во Македонија за ширење на бугарската пропаганда. Тоа е доволно за да се сфати огромната разлика.

Гоце Делчев, покрај тоа што се чувствуваше Бугарин, во определен момент рече зошто нема некој човек да напише книга на македонски јазик. Се залагаше за формирање македонска држава, бидејќи беше свесен, и тој и неговите пријатели, дека ниту еден од соседите нема да прифати Македонија да биде приклучена кон Бугарија. Според тоа, тие тргнуваа од претпоставката дека Македонија има свои посебни политички и економски интереси и не може да биде приклучена кон ниту една од соседните држави. Тоа е многу значајно. Тоа не може да се споредува со Тодор Александров.



Сакате да кажете дека и Гоце Делчев се чувствувал како Бугарин?

Да. Но, во нашата историографија има еден шаблонски пристап за името Бугарин. За жал, ниту во историографијата ниту во политикологијата немаме напори за теоретско објаснување од каде, како и колку се одржува тоа бугарско име. Самото име не треба да служи како аргумент дека Македонците се Бугари. Тоа име е прифатено под влијанието на црквата во времето на покрстувањето на Македонците, државата е таа што им дала име. Денеска во Америка и Македонците и Грците се Американци. Така е и во Австралија. Државата е таа што им го дава името на своите поданици. Но, тоа не значи дека луѓето што го носат името на државата ја суспендираат националната свест. Најдобар доказ е Илинденското востание во Битолскиот округ. Луѓето никогаш не истакнаа програма за обединување со Бугарија, напротив, секогаш се залагаа за своја сопствена држава која е дел од процесот на постепено градење од недефинирана програмска цел – држава. Најголем придонес и најголем фактор во кој дефинитивно се расчисти тоа прашање е востанието против бугарската окупација за време на НОБ. Со тоа востание Македонците раскинаа со бугарската пропаганда и, дефинитивно, го афирмираа својот национален идентитет. Тоа востание е најзначајното во оформување на националната свест како Македонци.



Дали еден историчар треба прво да биде патриот, па потоа научник?

Историчарот, пред се', треба да биде научник. Патриотизмот е лична определба. Науката има свои критериуми, норми и ако сакаш да бидеш објективен и ако сакаш да му служиш на својот народ, на посреден начин да бидеш патриот, не треба да бегаш од табу-темите, туку да настојуваш објективно, аргументирано да ги објасниш пред сопствената јавност, пред себе си и пред меѓународната јавност. Нашата историографија во последно време е на опашката на актуелната политичка власт. Тоа оди на штета на историографијата. Нам ни треба историографија која ќе се издигне од обичната хроника и од политичките дискредитации и која ќе направи обид теориски да го објасни развојот.

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=9BFD435C3797864CA6C49074220C4D02

Kharn, 04.07.2012 09:38:09
Чудни нешто зборува академикот.Гоце бил патриот а Тодор, крвник. Сакам да ги питам уважаемите МАНУ-вци, од овие дваjцата коj jе бил во бугарско офицерско училиште - Делчев или Александров?Кoj е бил егзархиjски учител? Кога во Мakедониjа историчарите ке станат историци, а не како сега - романисти
« Последно менување: Јули 13, 2012, 09:45:25 veritas »
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #207 на: Јули 05, 2012, 02:39:34 »



Slavic peoples

The Slavic peoples are an Indo-European panethnicity living in Central Europe, Eastern Europe, Southeast Europe, North Asia and Central Asia. The term Slavic represents a broad ethno-linguistic group of people, who speak languages belonging to the Slavic language family and share, to varying degrees, certain cultural traits and historical backgrounds. From the early 6th century they spread to inhabit most of Central and Eastern Europe and the Balkans.[18] In addition to their main population centre in Europe, some East Slavs (Russians) also settled later in Siberia[19] and Central Asia.[20] Part of all Slavic ethnicities emigrated to other parts of the world.[21][22] Over half of Europe's territory is inhabited by Slavic-speaking communities.[23] The worldwide population of people of Slavic descent is close to 400 million for which they rank fourth among panethnicities in the world.

Modern nations and ethnic groups called by the ethnonym Slavs are considerably diverse both in appearance and culturally, and relations between them – even within the individual ethnic groups themselves – are varied, ranging from a sense of connection to feelings of mutual hostility.[24]

Present-day Slavic people are classified into East Slavic (including Russians, Ukrainians, and Belarusians), West Slavic (including Poles, Czechs and Slovaks),[25] and South Slavic (including Bulgarians, Macedonians, Slovenes, Croats, Bosniaks, Serbs and Montenegrins). For a more comprehensive list, see the ethnocultural subdivisions.

http://en.wikipedia.org/wiki/Slavic_peoples
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #208 на: Јули 10, 2012, 07:40:22 »

A Manifesto from the Provisional Government of Macedonia  (1881)

The Manifesto was proclaimed on 23rd March 1881 in Kustendil (now in Bulgaria). It was sent to all diplomatic representatives in Bitola, Solun and Carigrad (now Istambul). It is one of the most significant acts issued by the Provisional Government of Macedonia, an executive body of the National Assembly of Macedonia. The Manifesto was found in the documentation of the Central State Archives of the October Revolution and Socialist Construction in Moscow (Section Count Ignatiev, No 730, Description No 1, ed. hr. 79).


A MANIFESTO OF THE PROVISIONAL GOVERNMENT OF MACEDONlA

23rd March 1881

Macedonians,

Our dear fatherland Macedonia was once one of the most glorious countries. Macedonian nation established the foundations of the art of war; with their victorious phalanx and Aristotle’s enlightenment they civilized the humanity and Asia. And now our fatherland, so glorious in the past, is on the verge of destruction, thanks to our mistakes and carelessness. Foreign and suspicious nations want conquer our homeland and destroy our nation, which, shining with such a light, will never be destroyed. Our mother Macedonia became now as a widow, lonely and deserted by her sons. She does not fly the banner of the victorious Macedonian army. Today she is just a geographic term. Much like if someone is trying to hide her victorious nature with the veil off oblivion. Conspirators have dug her grave and roam through our land, injecting poisons in her. These conspirator are the undertakers of our glorious and great fatherland, they want to dismember it and lay it as a pray in front of the victorious army of Austria-Hungary. If one joke is replaced with yet another, the revival of Macedonia will become impossible, and our nation will be eradicated. This moment is of utmost importance for Macedonia, it is a question of life or death.

Real Macedonians, faithful offspring of your fatherland!

http://en.wikisource.org/wiki/A_Manifesto_from_the_Provisional_Government_of_Macedonia_-_1881

Манифест на Привремената Влада на Македонија - 1881

23 март 1881 во Ќустендил

Македонци,

Нашата мила татковина Македонија некогаш беше една од најславните земји. Македонците ги поставија основите на уметноста на војувањето, со нивните победоносни фаланги и просветлувањето на Аристотел, го цивилизираа човештвото и Азија. А сега нашата татковина, толку славна во минатото, сега е на прагот на уништувањето, благодарение на нашите грешки и негрижа. Туѓи и сомнителни народи сакаат да ја освојат нашата татковина и да го уништат нашиот народ, кој, блескајќи со таква светлина, никогаш нема да биде уништен. Нашата мајка Македонија стана како вдовица, осамотена и напуштена од нејзините синови. Не го вее знамето што го вееше победоносната Македонска војска. Денеска е само географски поим. Како некој да се обидува да ја прикрие нејзината победоносна природа со прекривката на заборавот. Гробот и’ го ископаа натрапници кои сноват низ нашата земја и ја троват со смртоносни отрови. Тие натрапници се гробарите на нашата велика и славна татковина, тие се договараат како да ја распарчат и да ја препуштат на победничките војски на Австро-Унгарија. Ако еден јарем се замени со друг, обновувањето на Македонија ќе стане невозможно и нашиот народ ќе биде збришан. Овој момент е клучен за Македонија; ова е прашање на живот или смрт.

Вистински Македонци, верни чеда на вашата татковина!

Ќе дозволите ли вашата татковина да биде уништена? Погледнете како се гуши во ропство, како крвави од раните што околните народи и’ ги нанесоа! Погледнете ги тешките синџири во кои Султанот ја окова! Во таква беспомошна состојба, сета во солзи, нашата мила Македонија, нашата драга татковина ве вика: вие, мои верни чеда, вие наследници на Аристотел и Александар Велики, вие во чии вени тече Македонска крв, не ме оставајте да умрам, помогнете ми! Голем срам ќе биде за вас, вистински Македонци, ако останете неми сведоци на мојот погреб. Не, не, еве ги моите грозни раскрвавени рани, еве ги моите тешки пранги: скршете ги, расковете ги, зацелете ги моите рани, направете се’ што е во ваша моќ за да се напишта зборовите „Сложна и обединета Македонија“ на знамето што ќе го кренам. Откога ќе успеете победоносно, избркајте ги убијците од оваа земја кои го веат знамето на раздорот и сеат погубни идеи, делејќи ве, мои чеда, на безбројни народи, па така обединето под знамето на Македонија, како единствен народ, дигнете го високо тоа славно знаме и подгответе се еднодушно да напишете на него:

Да живее Македонскиот народ, да живее Македонија!

Тоа е гласот на нашата земја, тоа е нашата слобода - нашето народно наследство. Ако ги прогласите овие зборови, ќе бидете поздравени од слободно мислечките народи и сите благородни срца ќе побрзаат да ви се придружат и да се борат, да ви помогнат да ја добиете светата слобода, која толку векови веќе ви е одземена.

Македонци, запомнете го вашето потекло и не се одрекувајте од него!

Ќустендил 11-23 март 1881,

Верно на оригиналот Доспат 18-30 април 1881.

Претседател Васил Чомо[1]

Секретар Никола Трајков

Централната Државна Архива на Октомвриската Револуција во Москва (оддел гроф Игнатиев, Бр. 730, Опис бр 1, ед. хр. 79). Преобјавено во „Одбрани текстови за историјата на македонскиот народ, 2 дел, Скопје 1976 стр. 256-258).

Манифестот во превод на англиски јазик

Историска позадина на овој манифест: Во 1880 година, од 21 мај до 2 јуни, на планината Грамос (Гремен теке), Островско, приморскиот дел од Македонија, се одржало Национално собрание на Македонија со учество на 32 претставници од сите краеви на земјата. Собранието било свикано за ја разгледа политичката положба на земјата по Берлинскиот Конгрес и покажаната незаинтересираност на големите сили (вклучувајќи ја тука и словенска Русија) да ја присилат Османлиската држава да ја спроведе обврзувачката одредба од чл. 23 на Берлинскиот договор за давање посебен, автономен статус на Македонија, а како непосредна цел било поставено да се утврдат мерките и акциите за постигнување така поставената «националната цел». Собранието констатирало дека и по последните големи промени на Балканот, кога сите останати христијански народи се здобиле со национална слобода и државност; «Романија, Србија и Црна Гора, по силата на Берлинскиот договор од 1878 година, се здобиле потполна независност, а Бугарија, Источна Румелија и Крит, добиле граѓански права, единствено Македонија, која уште во древно време имала своја цивилизација, била лишена од секаква помош. По што Националното собрание «еднодушно решило» од владата на Османлиската држава и големите сили да бара «праведните барања на македонскиот народ да се исполнат со брзо применување на чл. 23 од Берлинскиот договор» за Македонија.

Националното собрание избрало привремена Влада на Македонија «Единство», како извршно оперативно тело што ќе ги превземе потребните акции за реализирање на «националната цел»: создавање македонска државност. За постигнувањето на тоа било решено најнапред да се бара, по легален пат, право на автономија признато од големите сили и санкционирано со меѓународниот Берлински договор од 1878 година. Во случај владата на Османлиската држава да откажела да ја исполни превземената обврска, а големите сили не ќе превземеле мерки да ја присилат на тоа, «привремената Влада на Македонија» си зела за задача да го повика македонскиот народ на оружје, под паролата: „Македонија за Македонците“, за воспоставување на древна Македонија».

Во март 1881 година привремената Влада на Македонија објавила Манифест испратен (со Протоколарното решение на Македонското национално собрание) до дипломатските претставници на големите сили.

Во Манифестот се барало признавање правото и на македонскиот народ, како историски народ со богато и славно минато кој оставил траен белег во цивилизацијата на човештвото, да ја возобнови својата државност. Привремената влада апелирала и до прогресивното јавно мислење, до сите «слободољубиви луѓе, со благородни срца», да му притекнат на помошт на македонскиот народ во неговата борба за слобода. Со Манифестот привремената Влада на Македонија повикувала, пред опасноста татковината да биде распарчена од агресивните «околни народи», «гробари на големата и славна татковина», сите народни сили да се обединат под знамето на «единствена и обединета Македонија како единствен национален симбол». Бидејќи, само со единство можело да се смета да се извојува сопствената слобода, «тоа скапо наследство на народите». И со тоа да се обезбеди спасот на татковината. Владата предупредувала на опасноста од делба на Македонија и ново ропство што трајно ќе го спречело возобновувањето на македонската држава.

Манифестот бил прогласен на 23 март 1881 во Ќустендил (денешна Бугарија). Бил испратен до сите дипломатски претставници во Битола, Солун и Цариград. Ова е еден од најважните акти донесени од Привремената Влада на Македонија. Еден од учесниците во Привремената влада на Македонија е и Леонидас Вулгаракис.

Овој манифест се спомнува од Бугарскиот патријарх Кирил во книгата: Б’лгарската екзархија в Одринско и Македонија след Освободителната војна (1877-1878), vol. 1/1, Софиа: Синодално издателство, 1969, p. 461-466, 485.



http://en.wikisource.org/wiki/A_Manifesto_from_the_Provisional_Government_of_Macedonia_-_1881?match=mk

National Assembly of Macedonia (1880)

The National Assembly of Macedonia was established in 1880, as a reaction to the Congress of Berlin (1878) and composed of 32 representatives from all over Macedonia.[1] The biographies of certain members like, the Greek Leonidas Vulgaris,[2] reveal Greek influence, both official and unofficial. Not much is known about this assembly and its temporary government. Rumours circulated about its members, depicting them as Greek or Russian agents. However their Manifesto bears specific and local Macedonian identity-building.

http://en.wikipedia.org/wiki/National_Assembly_of_Macedonia_(1880)

Македонизмът е бил създаден от гърците

http://bkks.org/forum/index.php/topic,324.0.html

Дневник, 27.06.2009


ПРОЕКТИ ЗА НЕПОДНОСЛИВА ЗБРКА

Споменикот на Александар и црквата на Вранишковски

Димитар Димитров (Авторот е универзитетски професор)

Ако го оставиме Јустинијан настрана, како некој што не е во врска со предметот, за античките татко и син е документирано дека биле функционализирани против борбата на нашите предци за наша држава. Култот на Александар Грците го вградиле во теорија за нашиот идентитет што не прави едно со нив, Грците. Како наследници на Александар, кој според таа теорија, се разбира, бил Грк, ние исто така сме Грци, но, со доаѓањето на Славјаните, сме се заборавиле и сме станале славофони. Таа теорија, во македонската борба и во Втората балканска војна, се спроведувала во комбинација со насилство. Нашите предци требало да прифатат или дека се Грци или да бидат „анулирани“ (Н. Диму, Несреќата да си Грк).

Се исходува од една основна претпоставка дека имено целото население во далечното минато било грчко. „Каков срам!“ - велеле грчки жандарми во Горно Куфалово. - „Ние ве ослободивме. Гласот на Александар Велики ве вика од гробот. Не го слушате ли? А продолжувате да бладате...“ (Карнегиевиот Извештај за Балканските војни 1912-1913.) Клучната ролја во имплементацијата на грчката александристска теорија ја играла грчката црква, која „во последните два века им служела на сите богови, само не на Единствениот“ (Н. Диму). Во книгата на Раптис Капетанот Пулакас работата е така поделена што свештеник, со опширна просветителска проповед, се труди заблудените чеда, паднати во анималност и варварство, да ги „прероди“ и да ги спаси за елинизмот и културата во идентитетот со Александар. Додека за луѓето (движењето на отпорот) што ја одбиваат таквата „преродба“ следувал теророт на андартите.

Во случајот на костурскиот владика Каравангелис двете функции се споени во една личност. Тој бил и проповедник и организатор на терористички акции. Мантијата му била потребна поради авторитетот на православната црква сред православното население. Така, проблематичниот ВМРО-вски војвода Коте Христов при првата нивна средба му бакнува рака, а владиката уште со првата реченица му ја внушува „преродбата“ на грчки начин: „Вие сте Грци од времето на Александар Велики, но наминаа Славјаните и ве пославјанија. Изгледот ви е грчки и земјата што ја газиме е грчка. За тоа сведочат и статуите скриени во неа. И тие се грчки. И монетите што ги наоѓаме се грчки.“ (Македонската борба).

ЗА "ПРЕРОДЕНИТЕ"

Како што гледаме, пред еден век, во грчката „Македонска борба“ и во Втората балканска војна, Александар и грчката црква не само што не си противречеле, туку биле единствена позиција - позиција на погрчување на територијата и на населението. На другата страна од фронтот стоела ВМРО, закотвена во преродбата врз Кирило-Методиевата-Климентова традиција. Еден од нејзините најголеми дејци вака ја коментира проповедта на „преродениот“ поп Герман: „Тој брат толку се погрчил... се помачи секако да ни докаже дека ние сме биле Грци!... Почна да ни ја раскажува историјата за великиот Александар... Човек што не се разбира од историја, а сака да ти проповеда со неа, тоа е многу смешно!. Ние... го зарезахме.“ (Дневник). Еден друг „прероден“, војводата Вангел Георѓиев, кој станал капетан Вангелис, „славофон по јазик, но грк по душа“ (Г.Каравангелис), загинал од куршум на чета на ВМРО. (Дневник).

Од друга страна, „преродениот“ Коте Христов, капетан Котас, грчки народен херој, овековечен споменички и во името на селото, го заклал ВМРО-вскиот војвода Лазар Поп-Трајков, чија отсечена глава му ја принесол како трофеј на „Црното евангелие“, како што уште жив го нарекле Каравангелис. Друг андартски капетан му ја отсекол главата на тешкоранетиот Чакаларов, која, набиена на кол, андартите ја разнесувале низ Леринско, извикувајќи: „Нема Чакаларов! Нема Македонија!“.

Таков е споменот на Александар во врска со државотворниот процес на Република Македонија, сублимиран во девизата „Се’ за Македонија“. Таков е уделот на грчката црква во нашето политичко и народно обособување. Се работи за тенденција на одродба наспроти тенденцијата на културно-политичка индивидуализација во рамките на европската реалност, (индивидуализација) што ја претставува штотуку споменатата Кирило-Методиева-Климентова преродбенска традиција. Таа амбиваленција на ширењето на источното христијанство сред Славјаните, има милениумска историја. Се протега од Византиската, преку Отоманската Империја, до „црните евангелисти“ и до црквата на Вранишковски, на таа задоцнета инсталација на грчкиот патријарх Христодулос со посредство на српскиот патријарх Павле. Толку колку што Охридската архиепископија била „грко-православна“, толку биле „анулирани“ црковните и училишните претставници на Климентовата-преродбенска традиција. Карнегиевиот извештај и Дневникот и писмата на Мисирков сведочат за масовна чистка на тие најчести видови на тогашната интелигенција и за создавање на тој начин „обезглавен народ“.

Иако појавно спротивставени, проектите на споменикот на Александар и на црквата на Вранишковски ги поврзува заедничкото гледање наназад. Ако покрстувањето на нашите предци било мотивирано со нивното цивилизациско обликување во рамките на христијанска Европа, со „преродбата“ во знакот на култот на Александар се излегува од Европа, бидејќи се редуцира тој последен милениум од нејзината историја, кој, се разбира, ја подготвил современа Европа и нас како нејзин дел и етнокултурна особеност.„Грко-православната Охридска архиепископија на Пеќската патријаршија“ тоа милениумско обособување во Светиклиментовата традиција, со преродбата, ВМРО и АСНОМ го премостува со грчко-српска коалиција на нивото на „црните евангелисти“, како „свештен“ изблик на земната манија за непосредна грчко-српска граница.

Останува она што било укинато/трансцендирано од виталното, кое го поставува/обликува историскиот процес. Да се буричка по тој остаток, од него да се реконструира етнологија на античките Македонци и таа етнологија да се идентификува како наша „крв и култура“ - тоа значи да се следи антиисториски пат од трансцендирачко кон трансцендирано, од преживеано кон надживеано. Ако крвта прелиминарно ја апсолвираме како несводлива на етнолошки белег, каква култура можеле да ни дадат тие што брзале да ја земат грчката култура?

Тоа е стратегија на деструкција-автодеструкција, во традицијата на тактиката на Каравангелис „со нив против нив“, со која „славофоните“ ги регрутирал во андартските чети, како што е прикажано погоре, служејќи се со култот на Александар како орудие. Устоличувањето на Александар во грандиозен кич-споменик на централниот плоштад на главниот град на државата (след оние во Прилеп и во Штип), претставува триумф на грчката византиска вештина, со која на тој чин му се дава вид на провокација на Грција, а всушност се провоцира автодеструкција на државата и суигеноцид на нејзиното мнозинско население.

http://www.dnevnik.com.mk/?itemID=67EB7E6125699F4FBE4FF0829869299C&arc=1

Македонската борба (Спомени)
Германос Каравангелис  (София, 2001)

http://www.promacedonia.org/bmark/gk/index.htm

Македонската борба. Мемоари
Германос Каравангелис  (Скопие, 2000)

http://www.promacedonia.org/gk/index.html

« Последно менување: Јули 13, 2012, 09:49:08 veritas »
Сочувана

veritas

  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Отсутен Отсутен
  • Пораки: 2725
    • Погледај го Профилот
Одг: Европа и САД за историјата на Македониjа
« Одговори #209 на: Јули 20, 2012, 10:48:13 »



Георгиевски ја обвини МПЦ за паганство

Антиквизацијата е дехристијанизација на Македонија, и' порачува поранешниот премиер на Црквата

„Можат ли да разберат владиците од МПЦ дека антиквизацијата е всушност и дехристијанизација на Македонија?“ Вака поранешниот премиер и лидер на ВМРО-Народна партија, Љупчо Георгиевски вчера со отворено писмо до јавноста реагираше на соопштението на Синодот на МПЦ за неменување на уставното име. Црквата, меѓу другото, соопшти дека ќе дава поддршка за Владата до крај да истрае во борбата со јужниот сосед во спорот со името, бидејќи Македонија и Македонците, како што оценија црковните власти, се смисла на нашето минато и иднина.

Но, Георгиевски во ставот на Светиот архиерејски синод препознава „напад врз неговите заложби и активности“. „Затоа и се чувствувам повикан да им објаснам уште еднаш на македонските владици за што всушност се борам“, вели поранешниот премиер во своето опширно писмо до јавноста.

„Во последните 3-4 години, Владата на ВМРО-ДПМНЕ, преку државен инженеринг врши активна промена на македонската историја и комплетно ревидирање на словенските корени во античко-македонски. Дали владиците на МПЦ, воопшто можат да видат дека со додавање на античка Македонија се брише комплетната смисла на мисијата на св. Кирил и св.Методиј и на св. Климент и св.Наум. Ако имаме континуитет, чуму беа потребни мисиите на овие наши светци? Кого учеа? Кого воспитуваа? Кого христијанизираа и покрстуваа? Дека во Македонците има крв на Александар Македонски е основата на грчката пропаганда од крајот на 19 век предводена од страна на владиката Каравангелис. А токму црквата предначеше во таа битка“, вели тој.

Според Георгиевски, словенството е основа на секоја црковна книга во нашата историја. Ако го извадат словенството од историјата на МПЦ, таа ќе остане само кимбал што ѕвечи.

„Антиквизацијата е оддалечување од словото Христово и враќање на многубоштвото и паганството. Паганизам од најмизерен вид е што МПЦ, која заради своето полтронско однесување кон власта, го премолча ставањето на споменикот на Александар Македонски на местото каде што можеше да стои само патронот на Македонија св. Климент. Паганизам е што во секоја нова изградена Македонска црква се црта сонцето – симболот на Амон Ра. Паганизам е статуата на Олимпија која го држи во раце малиот Александар, како пародија за Пресвета Мајка Богородица со нашиот спасител Исус во раце“, вели Георгиевски и додава: „Жал ми е што во мојата реченица, дека македонскиот народ ќе си го проколне мајчиното млеко што се откажа од св.Климент и св.Наум, први се препознаа токму владиците, кои први се повикани и чијашто должност е да го бранат нивното дело“.

„Мојата мисија ја гледам само во таа функција, да се остане на заветите на Св. Кирил и Св.Методиј, Климент и Наум. И на крај, јас сакам да ги повикам Владиците од Светиот архиерејски синод јавно да излезат и јавно да побараат прошка од св. Климент за нивното тригодишно живеење како апостати (отстапници) од неговите завети“, вели лидерот на ВМРО-Народна.

Црквата завчера, без да наведе конкретно име, го повика јавно „најгласниот говорител на нечуените фалсификати и лаги за македонската вистина да и' се извини на македонската јавност“. „МПЦ не може, а да не ја искаже својата вчудовиденост и запрепастеност од зачестените изјави на поединци и партии, со кои не само што се удира по јазичниот и национален идентитет на македонскиот народ, туку преку говорењето на невистини до крајни, нечовечки граници, се омаловажува секој труд и секоја жртва на нашите предци, но и на нашите современици, за самостојна и просперитетна Македонија. Го повикуваме нашиот народ не само да остане глув на ваквите користољубиво-должнички емисари на пропагандите од 19 век, туку на легитимен, правдољубив и демократски начин да ги ‘награди‘ со конечен заборав и да им го покаже нивното место во свршеното минато“, соопшти Синодот по седницата што се одржа во чест на јубилејот 45-години од возобновувањето на автокефалноста на Охридската архиепископија. (Д.Т.)

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=2E96AAF174B3A240A178564E345BA894



http://appletail.deviantart.com/art/amon-ra-309922807



http://www.interfaith.org/forum/where-is-the-ark-of-14650.html





http://explow.com/book_of_the_dead



http://www.perankhgroup.com/education.htm



http://www.perankhgroup.com/mosaic_art.htm

http://www.perankhgroup.com/index.htm

Amun

Amun, reconstructed Egyptian Yamānu[citation needed] (also spelled Amon, Amoun, Amen, Zeus Amun, and rarely Imen or Yamun, Greek Ἄμμων Ammon, and Ἅμμων Hammon),[citation needed] was a god in Egyptian and Berber mythology who in the form of Amun-Ra became the focus of the most complex system of theology in Ancient Egypt. Whilst remaining hypostatic, Amun represented the essential and hidden, whilst in Ra he represented revealed divinity. As the creator deity "par excellence", he was the champion of the poor or troubled and central to personal piety.[1]

http://en.wikipedia.org/wiki/Amun

Ra

Ra ( /rɑː/)[1] or Re ( /reɪ/ or /riː/; Egyptian: Rꜥ) is the ancient Egyptian sun god. By the Fifth Dynasty he had become a major deity in ancient Egyptian religion, identified primarily with the midday sun. The meaning of the name is uncertain, but it is thought that if not a word for 'sun' it may be a variant of or linked to words meaning 'creative power' and 'creator'.[2]

The chief cult centre of Ra was Heliopolis (called Iunu, "Place of Pillars", in Egyptian),[3] where he was identified with the local sun-god Atum. Through Atum, or as Atum-Ra he was also seen as the first being and the originator of the Ennead, consisting of Shu and Tefnut, Geb and Nut, Osiris, Set, Isis and Nephthys.

http://en.wikipedia.org/wiki/Ra

Amun RaHe is the ultimate god of entire ancient Egypt; many of the Egyptians considered him as the God of Kings and King of Gods! He is the oldest and the most worshipped ruler of ancient Egypt.

http://www.mcaegypt.org/amunra.html
« Последно менување: Јули 20, 2012, 11:50:15 veritas »
Сочувана